ตามตำนานที่กล่าวขานกันมา ประเทศจีนเป็นต้นกำเนิดของผ้าไหมตั้งแต่ 2,640 ปี ก่อนคริสตกาล โดยเริ่มต้นจากภายในราชสำนักก่อน ซึ่งเมืองซูโจวก็ถือว่าเป็นเมืองแห่งผ้าไหมของจีน ดังนั้นนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะไม่พลาดที่จะเข้าไปเยี่ยมชม พิพิธภัณฑ์ผ้าไหมซูโจว (Suzhou Silk Museum) ซึ่งจัดแสดงขั้นตอนการทอผ้า ตลอดจนสินค้าที่ทำจากไหมมาล่อใจลูกค้ามากมายหลายอย่าง

          ที่โดดเด่นที่สุดเห็นจะเป็น ผ้าห่มไหม ซึ่งมีขายทั้ง ไส้ผ้านวม ที่บุด้วยไหมแท้ๆ ผู้ที่เคยซื้อหากกลับไปใช้ที่บ้านแล้วต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า หน้าร้อน ห่มแล้วก็เย็น หากหนาวหน่อย ห่มแล้วกลับอุ่นสบาย แถมยังลื่นตัวอีกต่างหาก คุณสมบัติเช่นนี้จึงทำให้นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่หิ้วผ้าห่มไหมกลับบ้านกันคนละผืน

          ข้อควรระวังก็คือมีผ้าไหมปลอมที่ทำจากใยสังเคราะห์วางขายในตลาดทั่วไปเยอะมาก แถมยังราคาถูกอีกด้วย จึงล่อหลอกให้คนซื้อได้อย่างง่ายดาย นอกจากนี้ในย่านเมืองเก่าของซูโจวยังมีของกระจุกกระจิกที่เป็นศิลปหัถกรรมแบบจีนให้เลือกซื้อมากมาย อย่าลืม!! ต่อรองราคาก็แล้วกัน

ที่มา : นิตยสาร เพื่อนเดินทาง

ในช่วงเดียวกับที่มาร์โคโปโลเดินทางมาถึงประเทศจีน ราชวงศ์ หมิงได้ปรับปรุงผังเมืองใหม่ พร้อมกับสร้างพระราชวังต้องห้าม หอ บูชาฟ้าเทียนถาน และตามด้วยการสร้างพระราชวังฤดูร้อน

ปักกิ่งมีผังเมืองเป็นรูปตาราง สี่เหลี่ยมตัดกันตามหลักฮวงจุ้ย โดยตั้งใจให้ที่นี่เป็นศูนย์กลางของโลก มีพระราชวังหลวงตั้งตระหง่าน อยู่ตรงกลางและยังคงตั้งอยู่ ณ ที่เดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง

สิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ที่ไม่ควรพลาดในปักกิ่ง

สนามบินนานาชาติปักกิ่ง

Beijing Capital International Airport

ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างจากกรุงปักกิ่งราว 20 กิโลเมตร สร้างเทอร์มินัล 1 เสร็จและเปิดใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958 จากนั้นมีการสร้างอาคารผู้โดยสาร 2 ในปี ค.ศ. 1999 และสุดท้าย เทอร์มินัล 3 เพื่อต้อนรับโอลิมปิกในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 2008

สนามบินโฉมใหม่มีขนาดกว่า 1 ล้านตารางเมตร ว่ากันว่า ใหญ่ กว่าเพนตากอนของสหรัฐอเมริกาเสียอีก โดยนอร์แมน ฟอสเตอร์ (Norman Foster) เจ้าของบริษัทฟอสเตอร์แอนด์พาร์ตเนอร์ส  (Foster & Partners) สถาปนิกผู้ออกแบบสนามบินเช็กแลปก๊อกของ ฮ่องกงได้พยายามใช้ประสบการณ์การเดินทางของตนในการออกแบบทางเดินแต่ละส่วนให้สั้นที่สุด และแบ่งอาคารสนามบินออกเป็น 2 ข้าง เพื่อช่วยลดความร้อนจากแสงอาทิตย์ เขาเลือกติดสกายไลต์ กรองแสงแดดให้อ่อนลง แต่ยังส่องผ่านเข้ามาสู่ตัวอาคารได้ ทำให้ ในช่วงกลางวันไม่จำเป็นต้องใช้ไฟมาก

สนามกีฬาโอลิมปิก

Beijing National stadium

สถาปนิกจากสวิตเซอร์แลนด์ Herzog & de Meuron ตั้งใจ สร้างความต่างของสนามกีฬาแบบเดิมๆ โดยออกแบบให้สนามกีฬา มีลักษณะภายนอกคล้ายรังนก (Bird’s Nest) ที่มีโครงตาข่ายเหล็ก สีเทาเหมือนกิ่งไม้ ห่อหุ้มเพดานและผนังอาคารที่ทำด้วยวัสดุโปร่ง ใส มองทะลุเห็นอัฒจันทร์ทรงชามสีแดง ตั้งใจให้ดูคล้ายพระราชวังต้องห้าม (The Forbidden City) ภายในกำแพงสีเทาและเขียว บันไดภายในสร้างให้กลมกลืนไปกับโครงตาข่าย และสะท้อนถึง ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

สระว่ายนํ้าแห่งชาติ

Beijing National Aquatics Centre

หรือ Water Cube เนื่องจากการออกแบบให้สระเป็นสี่เหลี่ยม ขนาดยักษ์คล้ายฟองนํ้า สำหรับการแข่งขันกีฬาทางนํ้า โอลิมปิก 2008 ออกแบบและก่อสร้างโดย PTW Architects (ออสเตรเลีย) CSCEC International Design (จีน) และ Arup (อังกฤษ) เน้นหลัก การประหยัดพลังงานโดยใช้ ETFE หรือลามิเนต (Laminate) เป็น ตัวเชื่อมโครงสร้างทั้งหมด และใช้พลังงานแสงอาทิตย์เพื่อเดินเครื่อง กรองนํ้าเสียของสระ

คอมมูน

Commune By The Great Wall

คอมมูนแห่งนี้เกิดจากนักพัฒนาเรียลเอสเตท พาน ซื่ออี้ (Mr. Pan Shiyi) และจางซิน (Ms. Zhang Xin) ที่ลงทุนควักกระเป๋า ให้สถาปนิกชั้นนำชาวเอเชีย 12 คน คนละ 1 ล้านเหรียญสหรัฐ เพื่อเนรมิตเฮาส์คอมเพล็กซ์หรูที่มีกลิ่นอายกำแพงเมืองจีนขึ้น ภายใต้ การบริหารของเครือโรงแรมเคมปินสกี้ จากเยอรมนี

สำนักงานใหญ่สถานีโทรทัศน์แห่งชาติ CCTV

CCTV Headquarters

อาคารสำนักงานใหญ่ของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี ถูกออกแบบ ให้เป็น 2 อาคารตั้งมุมเอนเข้าหากัน โดยไม่มิเสาคํ้าตรงจุดนี้ โครงสร้างแบบนี้ช่วยต้านแรงลมและรองรับแผ่นดินไหวได้ดี ออกแบบ โดย Rem Koolhass และ Ole Scheeren สูง 234 เมตร จำนวน 51 ชั้น นอกจากเป็นที่ทำการสถานีโทรทัศน์แล้ว ภายในตึกยังมีโรงแรม โรงภาพยนตร์ และแกลเลอรี่

สถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยสมัยใหม่

Linked Hybrid

Steven Holl สถาปนิกชื่อดังชาวอเมริกัน สร้าง Linked Hybrid ให้เป็นที่ตั้งของอพาร์ตเมนต์ 622 ห้อง โรงแรมขนาด 60 ห้อง ร้านค้า และแกลเลอรี่ บนเนื้อที่ 210,000 ตารางเมตร เป็น อาคาร 8 หลังที่เชื่อมต่อกันบนชั้นที่ 20 โดยสร้างให้เป็นวงแหวน ของการบริการและร้านกาแฟ เป็นตึกใหญ่ที่สุดในโลกที่ใช้ระบบ ชีวภาพในการทำความเย็น และให้ความอุ่นของตึกทั้งหมด

โรงละครแห่งชาติ

National Centre for the Performing Arts

ตั้งอยู่ใกล้จัตุรัสเทียนอันเหมิน ล้อมรอบด้วยทะเลสาบ โครงสร้างภายนอกประกอบขึ้นจากกระจกผสมไทเทเนียม ดูคล้ายไข่ จนมีชื่อเรียกเล่นๆ กันว่า The Egg ออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส Paul Andreu ซึ่งจงใจออกแบบให้อาคารทันสมัยแห่งนี้โดดเด่นอยู่ ท่ามกลางจัตุรัสแห่งประวัติศาสตร์

ย่านฮิปในปักกิ่ง

798 Art Zone

พื้นที่ศิลปะขนาดยักษ์ ที่ดัดแปลงมาจากโกดังเก่าของโรงงาน อิเล็กทรอนิกส์ 798 ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 และถูกทิ้งให้ รกร้าง จนปี ค.ศ. 2002 ศิลปินชาวจีนได้ช่วยกันดัดแปลง เปลี่ยน โฉมให้กลายเป็นแหล่งศิลปะที่รวบรวมแกลเลอรี่ บาร์ คาเฟ่ และ ร้านหนังสือไว้ในที่เดียว

ตลาดนัดพันเจียหยวน

Panjiayuan

เดิมเป็นตลาดนัดวันเสาร์-อาทิตย์ที่ใหญ่ที่สุดในกรุงปักกิ่ง แต่ด้วยแรงโปรโมตของการท่องเที่ยวและความแรงของคนไปเที่ยว เลยเปิดขายทุกวัน ขายทั้งสินค้าใหม่และของมือสอง ตั้งแต่ถ้วยชาม เครื่องครัว เฟอร์นิเจอร์ หนังสือ ฯลฯ นับเป็นหนึ่งในตลาดนัดที่เต็ม ไปด้วยสีสันและน่าเดินที่สุด

ตรอกหนานลั่วกู่

Nanluoguxiang

ซอยเล็กๆ ที่มีบ้านชั้นเดียวแบบโบราณ กำแพงอิฐปูน ทาสีเทา ชาวจีนเรียกตรอกแบบนี้ว่าหูท่ง (Hutong ) ยังปรากฏให้ เห็นบ้างในปักกิ่ง และตรอกหนานลั่วกู่นี้ก็เป็นอีกหนึ่งหูท่งที่ได้รับ การดัดแปลงให้นำสมัย เป็นคาเฟ่ ร้านขายของที่ระลึก และบาร์เก๋ๆ กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ไม่ควรพลาดอีกแห่งในการเยือนปักกิ่ง

หูท่งคือตรอกซอยโบราณที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของปักกิ่ง ซึ่ง ส่วนใหญ่สร้างในสมัยราชวงศ์หยวน หมิง และชิง โดยสร้างอยู่รอบๆ พระราชวังต้องห้าม ยิ่งอยู่ใกล้พระราชวังต้องห้ามมากเท่าไหร่ ก็แสดง ถึงฐานะทางสังคมที่สูงขึ้นตามลำดับ หูท่งที่อยู่ในแนวทิศตะวันออก จรดตะวันตกของพระราชวังเป็นที่พักอาศัยของขุนนางและชนชั้นสูง ส่วนในแนวทิศเหนือจรดทิศใต้เป็นที่พักของสามัญชน

แต่เดิมคนในตระกูลเดียวกันจะอาศัยอยู่ในหูท่งเดียวกัน และ แต่ละหูท่งจะมีบ้านแบบโบราณเรียกว่า “ซื่อเหอย่วน” (Siheyuan บ้านสี่หลังที่ร่วมใช้ลานบ้านเดียวกัน หรือที่ภาษาอังกฤษ เรียกว่า Courtyard) ซื่อเหอย่วนประกอบด้วยบ้านสี่หลังตั้งหันหน้า เข้าหาลานบ้านเดียวกัน โดยบ้านทั้งสี่ตั้งอยู่บนทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตกพอดี เมื่อซื่อเหอม่วนหลายๆ หลังมาตั้งอยู่รวมกัน จึงเหลือเป็นพื้นที่แคบและยาวต่อกัน กลายเป็นตรอกเล็กซอยน้อย ที่เรียกว่าหูท่งนั่นเอง

ตลาดกลางคืนตงหัวเหมิน

Donghuamen Night Market

ตลาดโต้รุ่งที่เรียงรายไปด้วยอาหาร เป็นถนนที่เชื่อมกับถนนตงอันเหมิน (Dong’anrnen Dajie) และถนนหวังฝูจิ่ง (Wangfujing) ย่านช้อปปิ้งและถนนการค้าสายสำคัญ ของปักกิ่งที่ยาวถึง 1 กิโลเมตร ตลาดกลางคืนแห่งนี้มีทั้งของอร่อย และของแปลก (ม้านํ้า ปลาดาว และแมงป่องย่าง) ที่พลาดชิมไม่ได้ คือ ทังหูลู่ (Tanghulu) หรือผลไม้สดเคลือบนํ้าตาลนั่นเอง อีกอย่างคือโยเกิร์ตพร้อมดื่มในขวดดิน คนจีนเรียกโยเกิร์ตว่าซวนหนาย (Saun Nai ) ราคาเพียง 1.5 หยวนเท่านั้น

ย่านกลางคืนซานหลี่ถุน

Sanlitun

ถนนกลางคืนที่มีชื่อเสียงคู่ปักกิ่งมาเนิ่นนาน มีร้านเหล้า ผับ บาร์ และร้านอาหารเรียงราย สามารถเดินทางมาโดยรถไฟใต้ดิน สาย 10 สถานีถวนเจียหู่ (Tuanjiehu) ในตอนกลางวันย่านนี้เป็น ที่ตั้งของสถานทูตหลายแห่ง รวมทั้งของไทยด้วย เนื่องจากเขต เฉาหยาง (Chaoyang) อันเป็นที่ตั้งของย่านนี้เป็นแหล่งของชาว ต่างชาติ มีอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ มีโรงแรมระดับ 5 ดาว มากมาย และสถานที่สำคัญต่างๆ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งช้อปปิ้ง ขนาดใหญ่ เพราะเป็นที่ตั้งของตลาดรัสเซียที่ขายเสื้อผ้าและของฝาก มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ และร้านขายอุปกรณ์กีฬาร้านใหญ่ที่สุด ในกรุงปักกิ่ง

10 ส่งไม่ควรพลาดในปักกิ่ง

ด้วยความยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง ทั้งประวัติอันแสนยาวนาน และความทันสมัยหลังจากเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก ปักกิ่งมีสิ่งน่าสนใจที่มีอาจผ่านเลยหากมีโอกาสไปเยี่ยมเยือนสักครั้ง แต่ถ้ามีเวลา ไม่มาก ลองเลือกเฉพาะไฮไลต์ไม่ควรพลาดทั้ง 10 นี้

1. ปีนกำแพงเมืองจีน

2. ชมสถาปัตยกรรมสมัยใหม่

3. คุ้ยตลาดนัดพันเจียหยวน

4. ชิมเป็ดปักกิ่ง

5. เดินเล่นรอบจัตุรัสเทียนอันเหมินแวะชมพระราชวังต้องห้าม

6. กระทบไหล่ชาวจีนที่บนถนนคนเดินหวังฝูจิ่ง

7. ขี่จักรยานบนถนนสายวัฒนธรรม

8. ชมงานคิลป็ที่ 798 Art Zone

9. รู้จักจักรพรรดิจีนที่สุสาน 13 กษัตริย์

10. ใช้ชีวิตกลางคืนย่านกลางคืนชานหลี่ถุน

ปักกิ่ง 1-5 วัน

จากกรุงเทพฯ ถึงปักกิ่งใช้เวลาเดินทาง 4-5 ชั่วโมง

สนามบินปักกิ่ง (Beijing Capital Airport  เป่ยจิง โส่ว ตู จี ฉาง) จากเทอร์มินัล 3 นั่งรถเพื่อรับกระเป๋า แล้ว มองหาป้าย (“ชูโข่ว” หรือ “ทางออก”) ใครถนัดขึ้นชัตเติลบัส ก็ให้ลงไปที่ชั้น 1 ด้านนอก ค่าตั๋วชัตเติลบัส 16 หยวนตลอดสาย หรือจะเลือกนั่ง AE หรือ Airport Express ที่เพิ่งเปิดให้บริการช่วง โอลิมปิก 2008 ค่ารถ 25 หยวนทุกสถานี (ความยาว 28.1 กิโลเมตร และมีเพียง 4 สถานีคือ สถานี Dongzhimen สถานี Sanyuanqiao สถานี Terminal 2 และสถานี Terminal 3) หากใครต้องการต่อรถไฟ ใต้ดินให้สังเกตป้ายตัว D แล้วมีวงกลมล้อมอยู่  เป็นสัญลักษณ์ ของรถไฟไต้ดิน-ตี้เถี่ย (Ditie) ส่วนคนกระเป๋าหนัก (ทั้งกระเป๋า เสื้อผ้าและกระเป๋าเงิน) อาจเลือกนั่งแท็กซี่ ราคาประมาณ 65-90 หยวน

วันแรก

คงไม่มีใครใช้เวลาที่ปักกิ่งเพียงวันเดียว แต่ถ้ามีเวลาแค่นี้ จริงๆ ให้เข้าโรงแรม ทิ้งสัมภาระแล้วออกมาเริ่มต้นกันที่สถานีรถ ใต้ดิน Qianmen หรือประตูเฉียนเหมิน (Qianmen mil) อยู่ทาง ตอนใต้ของจัตุรัสเทียนอันเหมิน ซึ่งเป็นประตูที่จักรพรรดิจะดำเนินผ่านจากพระราชวังต้องห้ามสู่หอสักการะฟ้า เพื่อประกอบพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ บนถนนเฉียนเหมินเป็นที่ตั้งของร้านค้าแบรนด์เนมมากมาย แต่มาถึงปักกิ่งทั้งทีควรรองท้องด้วยเป็ดปักกิ่ง แนะนำให้มุ่งหน้าไป ที่บ้านเลขที่ 32 Qianmen Dajie คือร้านเป็ดปักกิ่งที่มีชื่อเสียง ร้านฉวนจูเต๋อ เข่ายาเตี้ยน (Quanjude Kaoyadianเปิดทุกวัน เวลา 10.30-13.00 น. และ 16.30-20.30 น.) ซึ่งอยู่ ระหว่างสถานี Qianmen กับสถานี Hepingmen ไม่ต้องรอช้า สั่งเป็ดปักกิ่ง หรือเข่ายา (Kaoya) ว่ากันว่าเป็ดที่นี่ราคาอาจสูง สักหน่อย (84 หยวน/ครึ่งตัว) เพราะย่างด้วยไม้จากต้นพืช จึงมีกลิ่น หอม แถมหนังเกรียมและเนื้อในอ่อนนุ่ม

เช็ดปากมันๆ แล้วเดินต่อเข้าไปยังจัตุรัสเทียนอันเหมิน โดย เดินตามนักท่องเที่ยวอื่นๆ ไป รับรองไม่มีหลง เดินย่อยเป็ดจนถึง เขตพระราชวังต้องห้าม ซื้อตั๋วราคาคนละ 40 หยวน และแผนที่ กันหลง (ในพระราชวัง) ราคา 5 หยวน กว่าจะเดินทั่วเป็นอันต้องหิว อีกรอบ ออกจากพระราชวังให้ลองนั่งรถใต้ดินจีนดูบ้าง

จากสถานี Tiananmen Xi ไปลงที่สถานี Wangfujing อัน เป็นที่ตั้งของถนนหวังฝูจิ่ง (Wangfujing Dajie) ที่มีร้านเป็ดย่างสาขา ของฉวนจูเต๋อ เข่ายาเตี้ยน แต่คนน้อยกว่า และมีอาหารให้เลือก หลากหลายกว่า อยากลองอาหารจีนอื่นๆ หรือจะสั่งเป็ดปักกิ่งอีกครั้ง ก็ไม่ว่ากัน ไหนๆ ก็อยู่บนถนนหวังฝูจิ่งกันแล้ว ลองเดินดูอาหาร รถเข็นแผงลอย สอยมาสักสองสามอย่างเดินกินไปไม่ให้เสียเวลา ดีกว่า แถมบนถนนแห่งนี้ยังมีร้านแมคโดนัลด์ตั้งเด่นเป็นแลนด์มาร์ก ว่าซอยเล็กๆ ตรงข้ามร้านนั้นน่าเดินศึกษาชีวิตคนปักกิ่งยิ่งนัก อย่า เดินจนเพลินว่ามีเวลาแค่วันเดียว

เมื่อยตรงไหนให้เรียกแท็กซี่ตรงนั้นบอกว่าไป ‘Temple of Heaven” หลังโอลิมปิก 2008 แท็กซี่ปักกิ่งคุ้นกับชื่อภาษาอังกฤษ ของแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตอย่างหอบูชาฟ้าเทียนถาน (Tiantan) หรือถ้าอยากประหยัดให้นั่งรถไฟใต้ดินสาย 5 ลงสถานี Tiantan Dongmen แล้วเดินต่ออีกราว 50 เมตร ปัจจุบันหอบูชาเป็นส่วน หนึ่งชองสวนสาธารณะเทียนถาน—เทียนถานกงหยวน (Tiantan Gongyuan) ในอดีตจักรพรรดิจะเสด็จออกจากวังหลวงมา ประกอบพิธีบวงสรวงบูชาสวรรค์ บูชาฟ้าดิน ขอให้พืชพรรณธัญญาหาร อุดมสมบูรณ์ ฝนตกต้องตามฤดูกาลประจำทุกปี หอเทียนถานมี บริเวณกว้างถึง 2.7 ตารางกิโลเมตร ใหญ่กว่าพระราชวังหลวงถึง 2 เท่า จึงอาจต้องใช้เวลาสัก 2-3 ชั่วโมง

จะให้ครบต้องเลือกระหว่างชอบดูงานศิลปะ (798 Art Zone) หรือสถาปัตยกรรมอย่างสนามกีฬาโอลิมปิก และกายกรรม (Chao-yang Theater) ก่อนจะไปดินเนอร์แถวตลาดกลางคืน ตงหัวเหมิน (Donghuamen) หรือเลือกร้านนั่งชิลๆ อาหาร ดีๆ แถวย่านซานหลี่ถุน (Sanlitun) ที่มีทั้งบาร์และร้านอาหาร ให้เลือกมากมาย

วันที่สอง

เลือกออกไปไกลจากตัวเมือง แต่เป็นสถานที่ต้องไป กำแพง เมืองจีน คนจีนเรียกฉางเฉิง (Changcheng) และสุสาน 13 กษัตริย์ หรือสือซานหลิง (Shi San Ling) ด้วยกำแพงมีความ ยาวมากและมีจุดอนุญาตให้ปีนได้หลายจุด ด่านปาต๋าหลิง (Badal-ing) นั้นเป็นที่นิยมและเดินทางสะดวกที่สุด มีกระเช้าขึ้นไปชั้นบนสุด ได้เลย แล้วจึงค่อยเดินลงหรือจะนั่งกระเช้ากลับก็ได้ ใช้เวลาหมดวัน ที่กำแพงก่อนกลับมาหาข้าวเย็นกินในเมือง

วันที่สาม

ตื่นกันแต่เช้าวันนี้เที่ยวสบายๆ ไปดูบ้านเก่าและความเป็นอยู่ ของชาวปักกิ่งในอดีต (ปัจจุบันยังมีอยู่หลายแห่ง) ตรอกหนานลั่วกู่ (Nanluoguxiang) เพื่อชื่นชมหูท่ง (Hutong) หรือซอยเล็กๆ ที่มีบ้านชั้นเดียว กำแพงอิฐปูน ทาสีเทาแบบจีน โบราณ ซึมซับความเก่าด้วยการนั่งจิบชาหรือกาแฟพอหายเหนื่อย จัดการกับอาหารกลางวันแบบง่ายๆ ตามแผงลอยหรือรถเข็นแล้ว ให้เดินไปยังสถานีรถใต้ดินสาย 5 จากสถานี Zhangzizhoriglu ไป สถานี Lishuiqiao เพื่อเปลี่ยนสาย 13 ไปสถานี Wudaokou แล้วต่อ รถเมล์สาย 332 ไปยังพระราชวังฤดูร้อน หรืออวี้เหอหยวน (Yihe Yuan) อุทยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีน

ถ้าขี้เกียจนั่งรถหลายต่อลองเลือกนั่งรถใต้ดินจากสถานี Zhangzizhonglu ไปลงสถานี Chongwenmen เพื่อไปสวนสาธารณะ ซากกำแพงแห่งราชวงศ์หมิง (Ming City Wall Ruins Park หรือ Ming Chengqiang Yizhi Gongyuan) เป็นสวน สาธารณะที่ร่มรื่น เดิมเป็นกำแพงเมืองในสมัยราชวงศ์หมิง สร้างขึ้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1419 ที่เหลืออยู่นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ของความยาว 1.5 กิโลเมตร ถ้ายังพอมีเวลาให้ไปวัดลามะ—ยงเหอกง (Yonghe- gong)     จะนั่งรถใต้ดินสายเดิมหรือสาย 2 ก็ได้มาลงที่สถานี Yonghegong เดินอีกเล็กน้อย ราคาค่าเข้าชมคนละ 25 หยวน

ช่วงบ่ายเปลี่ยนบรรยากาศไปชมของทันสมัยกันดีกว่า มี สถาปัตยกรรมชั้นแนวหน้าให้เลือกชมหลายแห่ง ก่อนอื่นเลือกไป เดินดูงานศิลปะที่เขาว่ากันว่างานที่แสดงใน 798 Art Zone  นั้นทั้งแนวและอาร์ตสุดๆ ตั้งแต่ตัวอาคารเองที่เป็นโกดังเก่า ของโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ 798 ถูกทิ้งให้รกร้างจนศิลปินชาวจีนต้อง มาลงขันช่วยกันเปลี่ยนโฉมให้กลายเป็นแหล่งศิลปะที่กว้างใหญ่และ น่าเดินเป็นที่สุด

พอแดดล่มลมตก เดินออกจากแกลเลอรี่มองหารถเมล์ที่ สามารถไปต่อรถใต้ดินสาย 8 หรือสายโอลิมปิก ไปลงสถานี Olympic Sports Centre ทั้งตัวสนามกีฬาและสระว่ายน้ำก็น่าดูน่าชมทั้งสิ้น แต่อย่าเพิ่งรีบกลับจนกว่าจะได้เห็นแสงสีที่เขาเป็ดโชว์ทุกวันตอน 6 โมงตรง จะเข้าใจว่าความอลังการของจีนนั้นมีอยู่จริง

ถ้าใครจองตั๋วเที่ยวคากลับก็เตรียมตัวไปหาข้าวเย็นกินที่ สนามบินเลย หรือจะหาร้านนั่งสบายๆ ระหว่างทางก็ไม่ว่ากัน

วันที่สี่

ในปักกิ่ง ใครยังไม่กลับอยากแนะนำให้ทำตัวสบายๆ เช่า จักรยานแล้วขี่เรื่อยๆ เริ่มต้นที่หอสักการะดิน (Ditan Gongyuan)ขี่ไปตามถนน Yonghegong Dajie จนถึงทางเข้าวัดลามะ (Yonghegong) วัดพุทธแบบทิเบต เดิมเป็นตำหนักของ จักรพรรดิหย่งเจิ้ง ทรงประทานให้เป็นวัด หลังคาจึงยังคงมุงด้วย กระเบื้องสีเหลือง เดินชมและสักการะพระพุทธรูปในวิหารทั้ง 5 โดย เฉพาะในวิหารว่านฟู่เก๋อ (Wanfuge) วิหารสามชั้นประดิษฐาน พระพุทธรูปสูง 25 เมตร ที่แกะสลักจากไม้จันทน์ต้นเดียว

อิ่มใจอิ่มบุญแล้วจากนั้นไปทางตะวันตกเข้าสู่ถนนเล็กๆ Guozijian Jie จะพบวัดข่งเหมี่ยว (Kong Miao) แวะไหว้พระ ขอพรแล้วขี่ต่อไปจนถึงถนน Andingmennei Dajie ถนนสาย สำคัญของปักกิ่งให้เลี้ยวซ้ายตรงถนน Gulou Dongdajie แล้วเลี้ยว ขวาไปยังหอกลองกูโหลว (Gulou) ใกล้ๆ กันเป็นหอระฆังจงโหลว (Zhonglou) จากนั้นกลับเข้าสู่ถนน Dianmenwai Dajie จน พบถนน Yandai Xijie ทางขวามือ ถนนแคบๆ นี้มีร้านซ่อมจักรยาน ร้านอาหาร และบ้านโบราณ แวะหาของอร่อยๆ แบบจีนๆ รองท้อง เป็นอาหารกลางวัน แล้วจึงขี่ไปพักท้องที่สวนโหวไห่ (Houhai) ซึ่งอยู่ไม่ไกล หายเหนื่อยคลายอิ่มแล้วขึ้นอานขี่ต่อไปทางซ้ายตรง สะพานโค้งเล็กๆ (Yindirig Qiao) ที่แยกทะเลสาบโหวไห่ และ ทะเลสาบเฉียนไห่ (Qianhai) ที่เหมาะกับการถ่ายรูปช่วงบ่าย แดดคล้อยอย่างยิ่ง รอบๆ ทะเลสาบเป็นบาร์เหล้าและร้านชา-กาแฟ น่านั่ง ทางตะวันตกของทะเลสาบเป็นถนน Houhai Xijie ให้ขี่ไปจน สุดถนนแล้วเลี้ยวซ้ายราว 200 เมตร จะพบกับกงหวังฟู (Gong- wangfu Prince Gong’s Mansion 14 Liuyin Jie ค่าเข้าชม คนละ 20 หยวน หรือหากต้องการชมงิ้วและดื่มชาต้องจ่าย 60 หยวน เปิดทุกวัน เวลา 08.30-16.30 น.) บ้านพักของราชนิกุลในราชวงศ์ รง

ถ้ายังมีเวลาหรือไม่เหนื่อยนักให้ขี่ต่อไปยังพระราชวังต้องห้าม ขี่จักรยานชมรอบๆ ก่อนหาที่จอดแล้วเข้าไปชมภายใน ซึ่งต้อง ใช้เวลาหลายชั่วโมง

วันที่ห้า

วันสุดท้ายที่ต้องหาของฝากญาติมิตร ตลาดนัดพันเจียหยวน (Panjiayuan iSi?0) ก็น่าสนใจหากอยู่ปักกิ่งในวันเสาร์-อาทิตย์ ที่นี่เป็นตลาดนัดใหญ่ที่สุดในกรุงปักกิ่ง ขายทั้งสินค้าใหม่และของ มือสอง ถ้าไม่ใช่นักช้อป แค่มาเดินดูคนจีนจากทั่วสารทิศและชาว ต่างชาติมาจับจ่ายก็สนุกพอๆ กับเดินท่ามกลางฝูงชนในจัตุรัสเทียน อันเหมิน ตลาดรัสเซียเป็นอีกตัวเลือก ยิ่งเป็นคนไทยสนุกกับการ ต่อราคาด้วยแล้วยิ่งสนุกใหญ่ เพราะราคาที่ตั้งกับที่ต่อกันนั้นบางครั้ง ห่างกว่าครึ่ง แต่ตลาดแห่งนี้ไม่แนะนำคนขี้รำคาญหรือไม่ชอบของ ก๊อบ อีกแห่งคือถนนหวังฝูจิ่ง ถนนเส้นยาวเป็นที่ตั้งของร้านค้า ทันสมัยอยู่ท่ามกลางตึกเก่า เพราะที่นี่เป็นแหล่งช้อปปิ้งเก่าแก่มากว่า ร้อยปี เป็นถนนที่ชาวปักกิ่งนิยมมาเดินเล่นในช่วงกลางคืนเพื่อชม ไฟที่ประดับประดาสวยงาม

สำหรับคนปักกิ่งนั้นนิยมไปช้อปปิ้งกันที่ห้างซิ่วสุ่ยเจีย (Xiu Shui Jie) ที่ขายของก๊อบแบรนด์เนมเกรดดี มากว่า 20 ปี เดินทางด้วยรถไฟใต้ดินสาย 1 สถานี Yonganli

ช่องเวลาน่าเที่ยว

ปักกิ่งอยู่ในเขตอิทธิพลของลมมรสุมเขตอบอุ่น แบ่งเป็น 4 ฤดู ช่วงฤดูใบไม้ผลและใบไม้ร่วงมีระยะเวลาสั้นมาก แต่มีฤดูร้อนและ หนาวที่ยาวนาน อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 12 องศาเซลเซียส อากาศ หนาวเย็นที่สุดในเดือนมกราคม ซึ่งอากาศจะหนาวและแห้ง อุณหภูมิ ต่ำสุดอาจถึง -10 องศาเซลเซียส เดือนกรกฎาคมอากาศร้อนจัด และอาจมีฝน อุณหภูมิเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียส ฤดูท่องเที่ยวของ ปักกิ่งคือฤดูร้อน ช่วงเดือนมิถุนายน-สิงหาคม ช่วงนี้ราคาโรงแรมจะ สูงขึ้น ด้วยนักท่องเที่ยวหลายล้านคนที่ต้องการขึ้นไปยลโฉมกำแพง เมืองจีน ช่วงเวลาที่ควรไปเยือนที่สุดคือฤดูใบไม้ร่วง ช่วงเดือน กันยายน-พฤศจิกายน ซึ่งอากาศดีและนักท่องเที่ยวบางตาลงมาก ฤดูใบไม้ผลิก็อากาศดีเช่นกัน แต่เป็นช่วงที่มีลมแรงและฝุ่นจากทะเล­ทราย และโปรดจำไว้ว่าอย่าไปเที่ยวในช่วงตรุษจีนเด็ดขาด เนื่องจาก กิจการและสถานที่ทุกแห่งปิดหมด

เตรียมเสื้อผ้า

ฤดูหนาว (ธันวาคม-กุมภาพันธ์)

โค้ตหนาและชุดชั้นในแนบเนื้อสำคัญมาก ถุงมือ ผ้าพันคอ และหมวกก็เป็นสิ่งจำเป็น แนะนำว่าอาจหาซื้อเสื้อทหารของจีนที่ใช้ ในฤดูหนาวที่เรียกว่า จุนต้าอี้ (Jun Da Yi) ราคาไม่เกิน 100 หยวน ทั้งกันหนาวและดูเป็นวัยรุ่นชาวปักกิ่งอีกด้วย

ฤดูใบไม้ผลิ (มีนาคม-พฤษภาคม)

กางเกงยีน เสื้อยืด และสเวตเตอร์อีกตัวที่สามารถกันฝุ่นและ ลมได้ก็เพียงพอแล้ว

ฤดูร้อน (มิถุนายน-สิงหาคม)

กางเกงและเสื้อผ้าฝ้ายน่าจะดีที่สุด อย่าลืมแว่นกันแดด และ ร่มหรือเสื้อกันฝนไปด้วย เพราะฝนมักตกในช่วงนี้

ฤดูใบไม้ร่วง (กันยายน-พฤศจิกายน)

แต่งตัวตามสบายเพราะอากาศดี แต่ควรมีสเวตเตอร์ไปด้วย เพราะอากาศช่วงคํ่ามักหนาว แถมด้วยรองเท้าเดินสบายสักคู่ รับรอง ว่าจะเป็นการเที่ยวปักกิ่งที่สมบูรณ์

อุณหภูมิเฉลี่ยในปักกิ่ง

เทศกาลน่าสนใจ

ตรุษจีน–ชุนเจี๋ย (Chun Jie)

เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ หรือขึ้นปีเพาะปลูกใหม่ หรือวันขึ้นปีใหม่ เริ่มต้นในวันที่ 1 เดือน 1 ของปีตามจันทรคติ และสิ้นสุดในวันที่ 15 ซึ่งจะเป็นเทศกาลประดับโคมไฟ ชาวปักกิ่งนิยมอวยพรด้วยคำว่า ซินเหนียนไคว่เล่อ

ชิงหมิงเจี๋ย (Qing Ming Jie)

หรือ เชงเม้ง “เชง” หมายถึง สะอาด บริสุทธิ์ และ “เม้ง” หมายถึง สว่าง รวมแล้วหมายความถึง ช่วงเวลาแห่งความแจ่มใส รื่นรมย์ เชงเม้งในประเทศจีนคือวันที่ 5 เมษายน เป็นประเพณีไหว้ บรรพบุรุษและทำความเคารพสุสาน เพื่อแสดงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ โดยมีอิทธิพลมาจากลัทธิขงจื๊อ ที่เน้นเรื่องความกตัญญู เป็นสำคัญ

ตวนอู่เจี๋ย (Duan Wu Jie)

ตรงกับวันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินทางจันทรคติ เป็นการ ระลึกถึงวันที่ชื่อหยวน [Qu Yuan (340-278 ปีก่อนคริสต์ศักราช)] กวีผู้รักชาติกระโดดน้ำตาย มีการเฉลิมฉลองด้วยการแข่งเรือมังกร บางครั้งจึงเรียกเทศกาลนี้ว่าเทศการแข่งเรือมังกร (Dra­gon Boat Festival)

ไหว้พระจันทร์-จงชิวเจี๋ย (Zhong Qiu Jie)

หรือเทศกาล “กลางฤดูใบไม้ร่วง” เพื่อระลึกถึงเทพธิดาแห่ง พระจันทร์ โดยปกติจะมีขึ้นในวันที่ 15 (วันเพ็ญ) เดือน 8 (เดือน กันยายน หรือตุลาคม) ขนมไหว้พระจันทร์ของจีนแต่เดิมนั้นมี ส่วนประกอบเช่นถั่วแดง ลูกนัทจีน 5 ชนิด และเมล็ดบัว นอกจากนี้ ยังมีการบูชาด้วยแป้งและเครื่องสำอางด้วยเพราะหวังว่าการทำเช่นนี้ จะนำมาซึ่งความสวยงามและผิวงามแก่สมาชิกในครอบครัว

ตงจื้อเจี๋ย (Dong Zhi Jie)

หรือเทศกาลฤดูหนาว คือวันที่พระอาทิตย์จะส่องแสงสั้นที่สุด โดยประมาณจะตรงกับวันที่ 22 ธันวาคมของทุกปี (แต่ปีที่มีอธิกมาส จะตรงกับวันที่ 21 ธันวาคม) ในสมัยโบราณ ชาวจีนให้ความสำคัญ กับเทศกาลนี้ไม่แพ้วันตรุษจีน เพราะถือเสมือนเทศกาลสิ้นปี ผู้คน จะปิดร้านรวงและบ้านเรือน ทำบุญตามวัดหรือไหว้เจ้า เอกลักษณ์ สำคัญในเทศกาลคือผู้คนจะปั้นและกินขนมที่มีลักษณะคล้ายขนม บัวลอย ซึ่งทำจากแป้งและต้มกับน้ำเชื่อม เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ แก่ร่างกาย โดยมีความเชื่อว่า เมื่อกินแล้วคนในครอบครัวจะรักและ ผูกพันกันยิ่งขึ้น เป็นเทศกาลที่ญาติพี่น้องจะกลับบ้านมาอยู่พร้อมหน้า กันอีกครั้ง อีกทั้งยังเชื่อว่าเป็นมงคลเพราะอายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี

วันหยุด

- ตรุษจีน

- วันแรงงาน (วันที่ 1 พฤษภาคม เป็นช่วงเวลาหยุดยาวของ ประเทศจีน ในช่วงเวลานี้คนจะออกมาเที่ยวกันมาก จึงทำให้สถานที่ ท่องเที่ยวต่างๆ เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งชาวจีนและชาวต่างชาติ)

- วันชาติ (วันที่ 1 ตุลาคม วันพิเศษของชาวจีน โดยประชาชน ทั่วประเทศจะร่วมกันจัดกิจกรรม เฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ล่วงหน้า ไปประมาณ 1 สัปดาห์ และใช้โอกาสวันหยุดระยะยาวนี้พากันออก ไปเที่ยวนอกบ้านนอกเมืองกันทั้งครอบครัว)

หนังสือ ปักกิ่ง

ลัดออกจาก เมืองต้าย่ง (Dayong) หรือ เมืองจางเจียเจี้ย (Zhangjiajie) มณฑลหูหนาน (Hunan) ในปัจจุบัน เพียง 8 กิโลเมตร มาทางใต้บนเส้นทางสู่ เขตท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย จะมองเห็นภูเขาลูกมหึมาตั้งตระหง่านโดดเดี่ยว มองคล้ายมหาจอมปลวกลูกใหญ่ที่เด่นสง่า อยู่เหนือพื้นราบรอบข้าง ถ้าสังเกตดีๆมุมหนึ่งจะเป็น โพรงถ้ำ ที่มองคล้ายช่องหน้าต่าง หรือ ช่องประตู อันเป็นที่มาของชื่อ เทียนเหมินซาน (Tianmen Shan) ความหมายว่า ภูผาประตูสวรรค์ (Heaven Gate Mountain) นั่นเอง

และสถานที่แห่งนี้ เป็นเขตพัฒนาใหม่ล่าสุดของ เขตท่องเที่ยวอู่หลิงหยวน-จางเจียเจี้ย (Wulingyuan Zhangjiajie) โดยมีการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวก โดยเฉพาะ กระเช้าไฟฟ้า และ ถนน ขึ้นสู่ ประตูสวรรค์ จนวันนี้ อาจกล่าวได้ว่าเป็น สถานที่สวยที่สุดของบริเวณนี้ เลยทีเดียว!

ที่นี่คือภูเขาหินทรายลูกโดดซึ่งมีความสูงเสียดฟ้าถึง 1,518.6 เมตร ขอบนอกเป็นหน้าผาชัน ด้านในเลื่องชื่อ ว่ามีภูมิทัศน์เสมือนคลื่นภูเขาเรียงรายสลับซับช้อน รวมถึงป่าดึกดำบรรพ์ด้านบน กับความงามเด่นของถํ้าใหญ่ ยิ่งยามมีสายหมอกบางๆลอยคลอเคล้า ที่นี่ ดั่งภาพในสรวงสวรรค์ เลื่องชื่อว่าเป็น ภูผามหัศจรรย์ หัวใจแห่งอู่หลิงหยวน และ สุดยอดของขุนเขาแห่ง ทวยเทพประจำหูหนานทิศตะวันตก

โพรงถํ้าประตูสวรรค์ มีความสูงราว 131.5 เมตร กว้างราว 57 เมตร และลึกกว่า 60 เมตร เป็นโพรงที่เกิดจาก การกัดเซาะของนํ้าตามธรรมชาติ และจัดว่าเป็นถํ้าที่ อยู่บนระดับความสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ด้วยตั้งอยู่ ตรงบริเวณผาหักชัน สูงจากพื้นดินตระหง่านขึ้นไปจรด ขอบฟ้าด้านบนคล้ายหอคอยสูงลิ่ว พาให้ผู้คนจินตนาการไปว่า ที่นี่ไม่ต่างกับ ประตูสู่สรวงสวรรค์ เลยแม้แต่น้อย

ประวัติของโพรงถ้ำแห่งนี้เริ่มบันทึกไว้ว่า ราวปี ค.ศ.263 จู่ๆหน้าผาของ ภูเขาซ่งเหลียง (Songliang Shan) ที่สูงนับพันเมตรเกิดถล่มลงมา ก่อให้เกิดโพรงถํ้าขนาดมหึมา คล้ายช่องประตูยักษ์ ด้วยเหตุนี้ทำให้ภูเขาลูกนี้ถูกเรียกเป็น เทียนเหมิน หรือ ประตูสวรรค์ นับแต่นั้นมา

ค.ศ.1999 ภูเขาลูกนี้ได้กลายเป็นที่รู้จักกันไปทั่วโลก เมื่อ กลุ่มนักปีนผาดโผน คณะหนี่งได้นำ เครื่องบินเล็ก บินลอดโพรงถํ้านี้เป็นผลสำเร็จ และมีการบันทึกเป็น สถิติโลกในการใช้เครี่องบินบินลอดโพรงถํ้าเป็นครั้งแรก ของโลกกับกินเนสส์บุ๊ค (Guiness Book World of Records) การบินครั้งนี้ได้รับการถ่ายทอดสดไปทั่วโลก และมีผู้ชมมากถึง 800 ล้านคน

บริเวณ เทียนเหมินซาน นับเป็น อุทยานแห่งชาติ ลำดับที่ 2 โนเขตอ่หลีงหยวน บนยอดเขาป่าไม้ดั้งเดิมยังคงความอุดมสมบูรณ์อยู่ ด้วยการเติบโตในสภาพ ธรรมชาติปราศจากการรบกวนของมนุษย์มานานแสนนาน ภูมิประเทศโดยทั่วไปประกอบด้วยหน้าผาหินสูงหลายร้อยเมตร ที่สึกกร่อนจากการกัดเซาะของกระแสลม และน้ำ โดยมีต้นไม้เติบโตขึ้นแซมประดับราวกับสวน บอนไซธรรมชาติขนาดมหึมา

จุดท่องเที่ยวสำคัญๆ

กระเช้าไฟฟ้าเทียนเหมินซาน กล่าวกันว่า เป็นผลงาน ชิ้นเอกที่ทำให้โลกและผู้มาเยือนต้องตื่นตะลึง ด้วยการลงทุนหลายร้อยล้านหยวนเพื่อสร้าง กระเช้าโดยสารบนภูเขายาวที่สุดในโลก มีความยาวถึง 7,455 เมตร และสร้างสูงจากพื้นดินถึง 1,279 เมตร เป็นพาหนะ ที่จะนำนักท่องเที่ยว จากใจกลางเมืองใหญ่อันแสน พลุกพล่าน ขึ้นไปสู่อ้อมกอดของธรรมชาติในเวลาเพียงอึดใจเท่านั้น ที่น่าตื่นตาที่สุด อยู่ระหว่างทางที่นั่งอยู่บนกระเช้า นักเดินทางจะได้สัมผัสกับภูมิประเทศที่หลากหลาย จากพื้นราบสู่แนวนาขั้นบันได แล้วลอยเลียบ

หน้าผาชัน พุ่งขึ้นสู่ด้านบน ดั่งกำลังขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า ผ่านทิวทัศน์อันแสนงดงามราวกับภาพวาดของจีน

ระเบียงฟ้า เมื่อขึ้นสู่ด้านบน จะเป็นแนวเดินเท้า ชมวิวบริเวณริมหน้าผาสูง ที่มีทัศนียภาพงดงามยิ่งใหญ่

วัดเทียนเหมินซาน ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบบนภูเขามี พื้นที่กว้างใหญ่กว่า 10,000 ตารางเมตร มีผู้คนได้ ไต่ภูเขาขึ้นไปจาริกแสวงบุญมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ท่ามกลางบรรยากาศอันลี้ลับยากจะอธิบายของภูเขาลูกนี้

ถนน 99 โค้ง เป็นเส้นทางที่ตัดขึ้นสู่บริเวณ โพรงถ้ำ ประตูสวรรค์ มีความยาวเกือบ 11 กิโลเมตร นับเป็น

ภูเขามีพื่้นที่กว้างใหญ่กว่า 10,000 ตารางเมตร มีผู้คนได้ไต่ภูเขาขึ้นไปจาริกแสวงบุญ

ถนน 99 โค้ง เป็นเส้นทางที่ตัดขึ้นสู่บริเวณ โพรงถ้ำประตูสวรรค์ มีความ

หนึ่งในงานวิศวกรรมอันน่าทึ่ง เริ่มจากระดับความสูง เพียง 200 เมตร ไล่ไต่ระดับความสูงชันขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึง 1,300 เมตร มีบริเวณหนึ่งเป็นหน้าผาชัน ต้องตัดถนนให้คดเคี้ยวเชื่อมต่อกันนับโค้งได้มากถึง 99 โค้ง แสดงถึงสัญลักษณ์ของสวรรค์ 9 ชั้น ก่อให้เกิดภาพคล้ายมังกรกำลังเลื้อยขึ้นสู่เส้นขอบฟ้า จนอาจเรียกได้ว่าเป็น ถนนสู่แดนสรวง สุดยอดมหัศจรรย์แห่งทางหลวงโลก

วันนี้ เทียนเหมินซาน ภูผาประตูสวรรค์ เป็นหนึ่งในจุดชมวิวธรรมชาติที่โดดเด่น ที่สุด จนถูกนำมาใช้เป็นตัวแทนประชาสัมพันธ์ของแหล่งท่องเที่ยว อู่หลิงหยวน- จางเจียเจี้ย

โลกมหัศจรรย์แห่งนี้กำลังรอการไปเยือน จากท่านอยู่!

เทียนเหมินซาน

ที่ตั้ง

เมืองจางเจียเจี้ย (Zhangjiajie)

ชื่อเดิมคือ ต้าย่ง (Dayong)

มณฑลหูหนาน (Hunan)

ฤดูกาล

เป็นช่วงเวลาเหมือนกับ จางเจียเจี้ย เพราะปัจจุบัน การเดินทางสู่ จางเจียเจี้ย มักจะรวม ภูผาประตูสวรรค์ ไว้ในรายการด้วยเสมอ

ข้อแนะนำ

เมื่อนั่งกระเช้าขึ้นไปด้านบน จะมีทางเดินไปชม ระเบียงฟ้า ซึ่งจะผ่าน กระเช้าไฟฟ้าอีกแห่งหนึ่ง พาไปถึงวัดเทียนเหมินซาน ที่วันนี้การบูรณะต่อเดิมไปมากแล้ว ที่วัดมีร้านอาหารด้วย การเที่ยวชมเทียนเหมินชาน จึงควรใช้เวลา

ทั้งวันเพื่อให้เที่ยวชม ทุกจุดได้ครบ

รายการเดินทาง

วันทื่ 1 เดินทางถึง จางเจียเจี้ย

วันที่ 2 นั่งรถรางเที่ยว ภาพเขียนสิบลี้ และไปชม ถ้ำหวงหลง

วันที่ 3 เที่ยวชม ลำธารน้อย จินเปียนซี

วันที่ 4 ชม เขตหวงสือจ้าย

วันที่ 5 ชม เขตเทียนจื่อซาน และ เหยียนเจียเจี้ย

วันที่ 6 ชม เทียนเหมินซาน

วันที่ 7 กลับ (หรือไปเที่ยว เมืองเฟิ่งหวง)

ที่พัก

ในอุทยาน มีที่พักระดับ เกสต์เฮ้าส์

ที่พักอื่นๆ คือที่ เมืองจางเจียเจี้ย หรือที่ อุทยานจางเจียเจี้ย

หนังสือ  travel Guide book

สวีเสียเค่อ (Xu Xia Ke ค.ศ.1587-1641) นักภูมิศาสตร์และนักบันทึกการเดินทางลือนาม สมัยราชวงศ์หมิง ผู้ใช้ชีวิตกว่า 30 ปี ในการ ย่ำเท้าศึกษาสัญจรไปกว่าหมื่นลี้ ใน 16 มณฑล ของจีนอันไพศาล หวงซาน (Huang Shan) เป็นจุดหมายหนึ่ง ที่ สวี เสียเค่อ ได้เคยไต่ชะง่อนหินผาสูงขึ้นมาท่องภู แล้วพรรณนา ชื่นชม หวงซาน เป็นอมตะพจน์นี้

หรือคำกล่าวชื่นชมสุดยอดความงามแห่งขุนเขา และธารน้ำของแผ่นดินจีน อันเป็นที่คุ้นเคยกันดีของ นักเดินทางชาวจีนและชาวโลกในปัจจุบัน ว่า…

“หากชมภูเขาที่หวงซานแล้ว…ขุนเขาอื่นในปฐพีภพ ล้วนไม่มีความหมาย

หากชมธารนํ้าที่จิ่วจ้ายโกวแล้ว…สายน้ำอื่นในโลกา ย่อมไม่อยู่ในสายตา”

หวงตี้ (Huang Di) บูรพกษัตริย์เหลืองพระองค์แรกของชนชาติจีน ได้ทรงขึ้นมา

คีชิลลี่ยา  โตรกแดงลึกลับแห่งเทียนซาน

โตรกแดง ตั้งอยู่เหนือ เมืองคู่เชอ (Kuche) หรือ คูชา (Kuqa) หรือชื่อเมืองในอดีตว่า ชิวฉือ (Qiuci) อาณาจักรพุทธโบราณบนเส้นทางสายแพรไหม ทางตอนใต้ของ เทือกเขาเทียนซาน (Tian Shan) ซึ่งอยู่ห่างจาก นครวู่หลู่มู่ฉี (Urumuqi) เมืองเอกของ เขตปกครองตนเองชนชาติเหวยหวูเอ่อร์ชินเจียง (Xinjiang Uyghur Autonomous Region) มาทางทิศตะวันตก- เฉียงใต้ประมาณ 750 กิโลเมตร

เพียงผมนั่งรถขึ้นไปทางเหนือของ ตัวเมืองคู่เชอ เพียงครึ่งชั่วโมง ก็เสมือนหนึ่งอยู่ในวงล้อมของหุบผา สีน้ำตาลแดง ตะวันยามเช้าทอแสงอันอ่อนละมุน สาดส่อง ลอดม่านไอหมอกบางๆ แผ่คลุมไปทั่วหุบผาที่ดูลึกลับ ชวนพิศวง ยอดปลายแหลมคมของหินทรายนับพัน นับหมื่นยอด ต่างพุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา สูงหลายสิบถึง กว่าร้อยเมตร คล้ายดั่งเขาวงกตที่ถูกกัดกร่อนด้วย สายลมกระโชก และสายฝนกระหน่ำมายาวนานเกินวัดอายุ แลสลับซับช้อนเป็นชั้นเป็นเชิง ลดหลั่นกันไปสุดสายตา อุปมาดั่งฉากของโรงอุปรากรธรรมชาติ อันใหญ่ยิ่ง ยามต้องแสงเช้า ทำให้หินผาอันกร้านแกร่ง ดูอ่อนโยนลง แลเบื้องใต้หุบผามีธารนํ้าสายหนึ่ง ไหลคดโค้งอยู่บนผืนท้องน้ำสีแดงเข้ม คล้ายสีปูน กินหมาก เรียกขานกันว่า ธารน้ำเค็ม (Yan Shui Gou)

หุบผาทรายที่รายรอบตัวผมอยู่ในเวลานี้เรียกว่า เค่อจวือเอ่อร์ย่าซาน (Kezierya Shan) เป็นตอนหนึ่งทางใต้ของ เทือกเขาเทียนซาน ที่ปิดล้อมทางเหนือของ คู่เชอ

เค่อจวือเอ่อร์ย่าซาน เป็นภาษา เหวยหวูเอ่อร์ (Wei Wu  Er หรือ อุยกูร์ Uyghur) หมายถึง หน้าผาสีแดง ที่ถูกกัดกร่อนด้วยแรงลม ฝน พายุ และสายธาร น้ำเค็มที่ไหลอยู่เบื้องล่างมาชั่วนาตาปี จนเป็นทัศนียภาพ น่าตื่นตาตื่นใจ คล้ายอยู่บนพื้นผิวต่างพิภพ สภาพ ภูมิประเทศเช่นนี้ ชาวเหวยหวูเอ่อร์ เรียกขานกันว่า เนินดินหินปูนอันสูงชะโงกเงื้อม (Ya Dan Di Mao)

เค่อจวือเอ่อร์ย่าซาน คล้ายงานประติมากรรม ธรรมชาติ สลักเสลาหินทรายสีน้ำตาลเทาแดง จนมีหลากรูปหลายทรง บ้างจินตนาการได้เหมือนพระราชวัง โปตาลา, ป่าหิน, มังกรบิน, อูฐนั่ง หรือม้าศึกคึกคะนอง ฯลฯ จนดูพิศวงลึกลับดั่งเขาวงกตอันชับซ้อน ที่คล้ายคอย กำลังทดสอบจิตของผู้เดินทางในอดีต ที่มุ่งหมาย จาริกแสวงบุญ ณ ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ เพื่อขัดเกลาใจตน ให้หยั่งรู้ถึงจิตที่แท้ มาดหวังบรรลุมรรคผลนิพพาน ในกาลเบื้องหน้า

…ฤานี่คือจุดมุ่งหมายของบรรพบุรุษแต่กาลก่อน ที่ตั้งใจขุดหมู่ถ้ำพระสหัสพุทธขึ้น เพื่อประพฤติปฏิบัติ ธรรมแสวงหาความหลุดพ้น ในดินแดนอันสงบวิเวก ยากที่บุคคลธรรมดา ผู้ไม่มุ่งมั่นจริง จะเข้าถึงได้?  และในขณะเดียวกัน ก็ไม่ยากเย็นเกินไปกว่าที่ พุทธศาสนิกชนผู้ศรัทธามั่น จะเดินทางไปทำนุบำรุง รักษาได้”

มาได้ครึ่งทาง จะพบสามแยก ด้านช้ายมือเป็นทางหลวงหมายเลข 307 แยกไป ถ้ำพระสหัสพุทธคีชิล (Kizil Thousand Buddha Caves) 1 ใน 4 พระสหัสพุทธคูหาที่สำคัญของจีน ส่วนทางด้านขวามือ เป็นทางหลวงหมายเลข 217 สู่ โตรกแดง หุบลึกลับ แห่งเทียนซาน จุดหมายปลายทางที่ผมกำลังมุ่งหน้าไป

เกือบตลอดเส้นทางในช่วงนี้ จะอยู่ในหุบเขาของ เทือกภูสีแดงอิฐ เลียบขนานไปกับ แม่น้ำคู่เชอ (Kuche River) ที่มีสันทรายกลางท้องน้ำแผ่ออกกว้างกว่า 300 เมตร ในยามบ่ายเมฆก่อตัวขึ้นหนา แสงตะวัน สาดส่องลงมาเป็นหย่อมๆ เลื่อนไหลไปตามหมู่เมฆ ที่กำลังเคลื่อนคล้อยตามแรงลม ในห้วงเพลานี้ ผมดู คล้ายกำลังอยู่ ณ ดินแดนอันไกลแสนไกล มีเพียง ธรรมชาติในอ้อมกอดของภูผาและสายธาร ที่กำลัง นำผมมุ่งไปสู่อีกหนึ่งดินแดนอันหลบเร้น ณ เบื้องหน้า

ราวเกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมมายืนอยู่ในวงล้อม ของภูผาแดงอันสูงชันรอบด้าน ที่ถูกเรียกขานกันมา ในไม่กี่ปีนี้ว่า หุบโตรกลึกลับแห่งภูฟ้า อันเป็นภูมิทัศน์ตอนหนึ่งทางด้านใต้ของเทือกเขาเทียนซาน มีชื่อเรียก ตามภาษาเหวยหวูเอ่อร์เจ้าของถิ่นว่า คีชิลลี่ยา (Keziliya) หมายถึง ภูผาสีแดงเพลิง

ไม่ผิดตามชื่อเรียกขาน เพราะสามร้อยหกสิบองศา รอบตัวผมในเวลานี้ มีแต่สีแดงเพลิงเหมือนสีปูน กินหมากของภูผาอันสูงชันครอบคลุมไปทั่ว เบื้องหน้า มีประตูทางเข้าหุบโตรก ตามข้อมูลเขียนไว้ว่า…

“…หุบโตรกนี้อยู่ห่างจากเมืองคู่เชอ ขึ้นมาทางทิศเหนือ ประมาณ 60 กิโลเมตร ตั้งอยู่บนพิกัดความสูงราว 1,600 เมตร มียอดสูงสุดที่ราว 2,048 เมตร มีความยาว ราว 3.7 กิโลเมตร ความลึกชันราว 150-200 เมตร และมีส่วนแคบที่สุดเพียง 1.2 เมตรเท่านั้น ภายในเป็นหุบโตรก อันสูงชัน อันเกิดจากฝีมือธรรมชาติของธารน้ำ กระแสลม และสายฝน ที่กัดกร่อนภูผาหินทรายแดง สามารก จินตนาการได้มากกว่า 40 ทิวทัศน์อันตระการตา รวมทั้ง มีถ้ำพระสหัสพุทธโบราณที่อยู่บนหน้าผาชัน..”

เมื่ออยู่ภายนอก มิอาจทราบได้เลยว่า ด้านในจะมีหุบโตรกอันลึกยาวชุกซ่อนอยู่ มิพักจะไปนึกถึงนักเดินทาง เมื่อกาลก่อน จะทราบได้อย่างไรว่า ภายในจะมี ถ้ำพระสหัสพุทธ ประดิษฐานอยู่ นับเป็นการเลือกเฟ้น ทำเลอันสงบวิเวกอย่างยิ่งยวดของผู้สร้างเมื่อกว่า 1,200 ปีก่อนโดยเที่ยงแท้

ถ้ำพระสหัสพุทธและหุบโตรกแดงอันซ่อนเร้น เบื้องหน้านี้ ถูกค้นพบได้อย่างไร?

ตามประวัติเล่าว่า ในปี ค.ศ.1995 มีเด็กหนุ่ม คนหนึ่ง ต้อนฝูงแกะเข้าไปหากินในทุบโตรกสีแดงเพลิงเหมือนเช่นทุกวัน ทว่าในวันนั้น เหมือนมีแรงดลใจบางอย่าง ในระหว่างที่ฝูงแกะกำลังแทะเล็มหญ้าและดื่มนํ้าใสใต้ธารในหุบโตรกนั้น เขาได้ปีนขึ้นไปบน หน้าผาที่สูงชะโงกเงื้อมกว่า 30 เมตร สิ่งที่เขาได้ ค้นพบโดยบังเอิญบนหน้าผานั้นก็คือ ถ้ำพระสหัสพุทธ ที่ได้มาซ่อนเร้นอยู่ในหุบโตรกแห่งนี้

เมื่อข่าวดังกล่าวแพร่สะพัดออกไป หน่วยงาน โบราณคดีของ หมู่ถ้ำคีชิล ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปทาง ตะวันตกราว 60 กิโลเมตร ได้เข้ามาสำรวจ พบว่า บริเวณบนหน้าผาสูงชัน ได้เก็บงำ ถํ้าพระสหัสพุทธ ไว้คูหาหนึ่ง ซึ่งภายในแบ่งออกเป็นเจ็ดคูหาย่อย ปรากฏงานจิตรกรรมบนฝาผนังและเพดาน เป็นศิลปะ ในสมัยราชวงศ์ถัง ราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นภาพพระสหัสพุทธโดยช่างฝีมือชาวจีนฮั่น มีขนาดพื้นที่ ประมาณ 15 ตารางเมตร ต่อมาได้ตั้งชื่อ พระสหัสพุทธคูหา นี้ว่า อาไอ่สือคู (A Ai Shi Ku)

การค้นพบ อาไอ่สือคู มิได้นำมาซึ่งเพียงการค้นพบ ถ้ำพระสหัสพุทธ ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางหุบโตรกผาลึก แห่งเทียนซานเท่านั้น หากแต่ทำเลที่ตั้งของถ้ำ ได้สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับทีมนักโบราณคดีและผู้ติดตามเข้ามาสำรวจ ได้เห็นความยิ่งใหญ่ของผลงานประติมากรรมธรรมชาติอีกแห่งหนึ่งของเทือกภูฟ้า ที่ต่อมาได้ถูก พัฒนาขึ้นเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของคู่เชอ

แม้ในวันที่ผมเดินทางมาเยือน ถํ้าพระสหัสพุทธอาไอ่สือคู จะถูกปิดไม่ได้เข้าชม แต่ความมหัศจรรย์ ของทิวทัศน์ในหุบผาศิลาทรายแดงแห่งนี้ ก็ทำให้ผมนึกไปถึง เพตรา  (Petra) นครศิลาสีชมพูอันเลื่องชื่อของ ประเทศจอร์แดน ที่ตลอดทางเดินเข้าหุบโตรกภูผาทราย ซึ่งถูกกัดเซาะจนพื้นผิวศิลาทรายแดงของผนังผา อันกล้าแกร่งเป็นระลอกพลิ้วคลื่น บ้างก็เอียงทางซ้าย บ้างก็เอียงขวา บ้างก็เป็นแถวตรง บ้างก็เป็นวังวน ไปตามอิริยาบถของธรรมชาติ ที่จะบรรจงสรรแต่ง ชวนให้จินตนาการเป็นภาพต่างๆได้มิซ้ำแบบ เช่น สิงโตผยองรับแขก, เทพสุนัขเฝ้าหุบ, ประตูสู่สวรรค์ทิศใต้. ยอดเขานกเพนกวิน, บ่อนํ้าพุศักดิ์สิทธิ์ ไปจนถึง พลับพลางามวิจิตร ธรรมชาติได้กัดเซาะยอดผาชัน ให้ดูงามอลังการ โดยเฉพาะยามต้องแสงสุริยา ดูระยิบระยับ ดั่งเวียงวังของเทพบนเมืองแมนชั้นฟ้า

และนี่คือ คีชิลลี่ยา โตรกแดงลึกลับแห่งเทียนซาน ภูมิทัศน์ที่ทั้งมหัศจรรย์ ลี้ลับ และศักดิ์สิทธิ์ เพียงหนึ่งเดียว ของเทือกเขาเทียนซาน และเพียงหนึ่งเดียวของแผ่นดิน มังกร ที่คุณต้องไม่พลาดหาโอกาสไปเยือน

คีชิลลี่ยา

ที่ตั้ง

เมืองคู่เชอ (Kuche)

เขตปกครองตนเองชนชาติ เหวยหวูเอ่อร์ชินเจียง (ชินเกียง-Xinjiang Uyghur Autonomous Region)

ฤดูกาล

สามารถเที่ยวชมได้ทั้งปี แม้แต่เป็นฤดูร้อน ด้วยอยู่เหนือระดับน้ำทะเลค่อนข้างสูง แต่ด้วย โตรกแดง น่าจะเป็น หนึ่งในรายการเดินทางไป เที่ยวชมเส้นทาง คาราโครัม ไฮย์เวย์ฝั่งจีน (Karakoram Highway) ที่มีจุดเริ่มต้น ที่ เมืองคาชการ์ (Kashgar) จีนเรียกว่า คาสือ (Kashi) จึงควรจะเดินทางไปช่วงฤดูอบอุ่น ที่สามารถขึ้นไปชายแดน ปากีสถานได้ คือตั้งแต่ เดือนพฤษภาคม จนถึง เดือนกันยายน

ข้อแนะนำ

จาก เมืองคู่เชอสู่คีชิลลี่ยา บนเส้นทางคือหนึ่งใน ทัศนียภาพอันน่ามหัศจรรย์ สามารถแวะถ่ายรูปได้ ทุกๆโค้งถนน จึงควรมีเวลา อย่างน้อย 1 วัน ในการ เดินทางไป คีชิลลี่ยา

รายการเดินทาง

วันที่ 1 เมืองคู่เชอ (จะบิน มาจาก วู่หลู่มู่ฉี หรือนั่งรถมา)

วันที่ 2 ไป เที่ยว คีชิลลี่ยา ทั้งวัน

วันที่ 3 เที่ยว เมืองคู่เชอ เต็มวัน (มีสถานที่หลายแห่ง)

วันที่ 4 กลับ หรือเดินทางต่อไป สู่ทางใต้ที่ เมืองคาชการ์ เพื่อชื้น สู่เส้นทาง คาราโครัมไฮเวยฝั่งจีน

ที่พัก

เมืองคู่เชอ มีที่พักตั้งแต่ ระดับ 1-3 ดาว

หน้าอุทยาน ไม่มีที่พักอาจจะ ขอพักกับชาวบ้านได้

จากหนังสือ Travel Guide Book

อุทยานแห่งชาติหวงหลง ตั้งอยู่ในเขต เมืองซ่งพาน (Songpan) ของ เขตปกครองตนเองอาป้า ทิเบต-เชียง (Aba Tibet-Qiang Autonomous) ใน มณฑลซื่อชวน (เสฉวน-Sichuan) ห่างจาก เฉิงตู (Chengdu) เมืองเอกราว 369 กิโลเมตร ได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ ของจีนมาตั้งแต่ปี 1982

พื้นที่ของอุทยานฯ ประกอบด้วย 2 ส่วนหลัก คือ หุบเขาหวงหลง และ หุบเขามู่นี้โกว (Munigou) โดยในตอนแรกนั้น พื้นที่อุทยานฯ มีเพียงแค่ บริเวณ หุบเขาหวงหลง หุบเขาตานหยุน (Danyun) เลยไปถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของแม่น้ำฟู่เจียง (Fujiang) ภูเขาซื่อหลาน (Xuelan), ซื่อเปาติ่ง (Xuebaoding), ซื่อซานเหลียง (Xueshanliang) ครอบคลุมพื้นที่ 600 ตารางกิโลเมตร ต่อมาจึงได้ผนวกเอาพื้นที่บริเวณ น้ำตกจาก้า (Zhaga) และ ทะเลสาบเอ้อเต้าไห่ (Erdaohai) ในเขต หุบเขามู่นี้โกว ซึ่งกินพื้นที่อีกราว 100 ตารางกิโลเมตร เข้าไปด้วย จนกลายเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ อีกแห่งหนึ่งของจีนในปัจจุบัน

อุทยานแห่งชาติหวงหลง นับเป็นอุทยานฯ ที่มีพื้นที่ เฉลี่ยอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลมากที่สุดเป็นอันดับต้นๆ ของโลกที่ 3,120 เมตร ถึง 3,670 เมตร และยังมีภูเขา ที่สูงเกิน 5,000 เมตรอยู่ในเขตอุทยานอีกนับสิบยอด ที่นี้จึงเป็นเหมือนดั่งสวรรค์อีกแห่งหนึ่งของคนรักภูเขาอย่างแท้จริง

แม้ขุนเขาแห่งหวงหลงจะยิ่งใหญ่งดงามน่าเกรงขาม แต่โดยความจริงแล้ว สิ่งที่ทำให้หวงหลง ได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีทัศนีย์ภาพงามสุดยอดบนแผ่นดินจีนคือ แอ่งน้ำหินปูนลักษณะเกล็ดมังกร นั่นเอง…

เมื่อมองจากฟากฟ้าลงมายัง หุบเขาแห่งหวงหลง ด้วยสายตาที่เปี่ยมจินตนาการ…ภาพที่เห็นคงหนี้ไม่พ้น สัตว์ในเทพนิยายของจีนที่เรียกว่า มังกร ตัวมหึมานอน ทอดตัวยาวอยู่ในหุบเขาเบื้องล่าง…

สิ่งที่ทอดตัวยาวอยู่ในหุบเขาแห่งนี้

มันเป็นมังกรตัวสีเหลืองที่มีเกล็ดงามเงาระยิบระยับ เรียงต่อกันเป็นชั้นๆบางๆ เกล็ดเป็นสีเหลือง และบางเกล็ด ก็เป็นสีฟ้า สีคราม สีเขียว ดุจอัญมณีหลากสี

แท้จริงแล้วสิ่งที่ทอดตัวยาวอยู่ในหุบเขาแห่งนี้หาใช่ มังกรไม่…หากแต่คือธารน้ำตื้นๆ แต่มีความกว้างราว 30-70 เมตร ที่เกิดจากตาน้ำและการละลายของหิมะ บนยอดเขาโดยรอบ ค่อยๆไหลเอื่อยๆลงมาตามความลาดชัน ของหุบเขาเป็นความยาวกว่า 3.6 กิโลเมตร

ส่วนที่ดูเหมือนเกล็ดของมังกรนั้น ก็คือขอบของอ่างน้ำตกที่เกิดจากการก่อตัวทับถมกันของผลึกแคลเซียม คาร์บอเนต คล้ายกับตะกอนหินปูนตามน้ำตกทางภาคตะวันตกของไทย จนเกิดเป็นอ่างชั้นน้ำตกลดหลั่น กันไปตลอดแนวลำน้ำมากถึง 3,400 แอ่ง!

นี้คือที่มาของชื่อ อุทยานมังกรเหลือง…

ชาวทิเบต ชาวเขียง และชาวท้องถิ่นอื่นๆนับถือว่า ที่นี่คือ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มีการสร้าง วัดหวงหลง (Huanglong Temple) ขึ้นตรงจุดที่พิเศษที่สุดคือ บริเวณกลุ่มแอ่งน้ำตกที่เรียงซ้อนติดกันเสมือนดั่ง จานสี ที่เรียกว่า สระน้ำห้าสี และ สระดอกไม้หนุนวน ตั้งอยู่ ตอนบนสุดของธารน้ำ ต่างมีสารพัดสี แยกกันไปใน แต่ละแอ่ง จนดูสวยงามละลานตา อันเป็นผลมา จากแร่ธาตุและจุลินทรีย์ต่างๆที่สะสมนอนก้นอยู่ใน แต่ละแอ่ง

นอกจากนี้หวงหลงยังมีสภาพแวดล้อมและระบบนิเวศ ที่มีความโดดเด่น รวมทั้งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์และพืช หายากหลายชนิดพันธุ์ อุทยานแห่งชาติหวงหลง จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลก (World Heritage) โดยองค์การยูเนสโก้ (Unesco) ในปี 1992 และได้รับ การขึ้นทะเบียนเป็น เขตสงวนชีวมณฑล (Biosphere) นอกจากนี้หวงหลงยังมีสภาพแวดล้อมและระบบนิเวศ ที่มีความโดดเด่น รวมถึงเป็นที่อยู่อาศัยของ สัตว์และพืชหายาก หลายชนิดพันธุ์

อุทยานหวงหลง

ที่ตั้ง

-          หมู่บ้านชวนจู๋ซื่อ (Chuanzhusi) เมืองซ่งพาน (Songban)

-          เขตอาป้า (Aba Tibetan- Qiang Autonomous Prefecture) มณฑลซื่อชวน (เสฉวน-Sichuan)

ฤดูกาล

-          เมษายน ปลายฤดูหนาว อากาศหนาว น้ำในทะเลสาบน้อย หิมะเริ่มละลาย

-           พฤษภาคม ต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศเย็น น้ำในทะเลสาบ มีน้อย หิมะเริ่มละลาย บนเส้นทางดอกไม้เริ่มบาน

-          มิถุนายน-ต้นสิงหาคม ฤดูร้อน (อากาศอุ่นกว่า ฤดูหนาว แต่ยังเย็น สำหรับคนไทย) น้ำใน ทะเลสาบมาก ฝนตก

-          ปลายสิงหาคม-กันยายน ต้นฤดูใบไม้เปลี่ยนสี น้ำมาก มีฝนตกบ้าง

-           ตุลาคม-พฤศจิกายน ฤดูใบไม้เปลี่ยนสี น้ำมาก ฝนตกน้อย เริ่มมีหิมะมาก อากาศหนาว

-          ธันวาคม-มีนาคม ฤดูหนาว มีหิมะมาก น้ำในทะเลสาบน้อย และจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ข้อแนะนำ

-          หวงหลง ตั้งอยู่บน เส้นทางท่องเที่ยว เดียวกับ จิ่วจ้ายโกว

-          สนามบินที่ตั้งอยู่เหนือ หมู่บ้านชวนจู๋ชื่อ มีระดับความสูงราว 3,400 เมตร และความสูง ของหวงหลงก็มากกว่า 3,000 เมตร ปัจจุบัน นักท่องเที่ยวส่วนหนึ่ง จะนั่งเครื่องบินมาลงที่ สนามบินแห่งนี้เลย แล้วก็จะขึ้นเที่ยว หวงหลงเลยเช่นกัน รายการเดินทางเช่นนี้ มักจะทำให้คนเหล่านั้น เจ็บป่วยด้วยอาการ แพ้ความสูง ดีที่สุด ถ้านั่งเครื่องบินมา ให้เดินทางไปพักที่ จิ่วจ้ายโกวก่อน (ด้วยอยู่ ต่ำกว่า) จะช่วยแก้อาการแพ้ความสูงไปได้มาก

-          การเดินทางไป จิ่วจ้ายโกว-หวงหลง แนะนำว่า เดินทางโดย รถยนต์ ชมทิวทัศน์ ระหว่างทางไป ขากลับ จะใช้เครื่องบินก็จะ สะดวก (แต่ควรทำใจ เรื่องอากาศผันแปร ที่สนามบิน) เพราะจะได้ ปรับร่างกายให้ดูคุ้นชิน กับความสูงไปเรื่อยๆ

-           อุทยานหวงหลง มีกระเช้าแล้ว ควรนั่งกระเช้าขึ้น แล้วเดินเท้าลง จะเห็น อุทยานหวงหลงได้ครบ จุดสวยงาม

รายการเดินทาง (เป็นรายการแนะนำเมื่อ ถนนสู่หวงหลง ได้รับการ ซ่อมแซมเสร็จแล้ว)

- วันที่ 1 เดินทางถึง เมือง เฉิงตู

วันที่ 2 เดินทางสู่ระแบ ชลประทานตู้เจียงเยี่ยน (Reserve) ในปี 2000 ทั้งนี้เพื่อให้การบริหารจัดการ พื้นที่อนุรักษ์เป็นไปอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยมากยิ่งขึ้น และด้วยพื้นที่โดยเฉลี่ยของ หวงหลง อยู่บนภูเขาสูง ไม่น้อยกว่า 3,000 เมตร อากาศที่นี้จึงค่อนข้างเบาบาง ส่งผลให้นักท่องเที่ยวซึ่งมาเยือนที่นี้จำนวนไม่น้อยเกิด อาการแพ้ความสูง (Acute Mountain Sickness-AMS หรือบางคนเรียก Altitude Sickness) ยิ่งปัจจุบันมี สนามบิน เพื่ออำนวยความสะดวกในการ เที่ยวชมทั้ง จิ่วจ้ายโกว (ระยะทาง 88 กิโลเมตร) และ หวงหลง (ระยะทาง 43 กิโลเมตร) ตั้งอยู่ระดับราว 3.400 เมตร บริเวณทางเข้า หวงหลง นั้น ทำให้ผู้เดินทาง จะยิ่งมีอาการแพ้ความสูงมากขึ้น ถ้าลงจากเครื่องบิน แล้วไปเดินเที่ยวบน หวงหลง เลย แนะนำว่าเมื่อใช้เครื่องบิน บินมาถึง ควรเดินทางไปพักผ่อนหรือเข้าไปเที่ยวชม จิ่วจ้ายโกว ก่อน เพื่อให้ร่างกายปรับตัวให้คุ้นกับความสูง (ทางอุทยานได้เปิดบริการ กระเช้าไฟฟ้า เพื่ออำนวยความสะดวกในการนำนักท่องเที่ยวขึ้นสู่ตอนกลางของ หวงหลง ซึ่งเป็นการทุ่นแรงในการเดินเท้าขึ้นเป็นอย่างมาก แต่ก็ควรระวังเรื่องปัญหาแพ้ความสูงด้วย)

- วันที่ 3 ไปเที่ยว เมืองซ่งพาน (Songban) แล้วไปพัก หมู่บ้านชวนจู๋ซื่อ (Chuanzhusi) เมืองต้นทางขึ้นสู่ หวงหลง (Huanglong)

- วันที่ 4 ขึ้นไปเที่ยว หวงหลง พัก จิ่วจ้ายโกว

- วันที่ 5 เที่ยว จิ่วจ้ายโกว เต็มวัน

- วันที่ 6 เที่ยว จิ๋วจ้ายโกว เต็มวัน

- วันที่ 7 อาจเดินทางกลับ ด้าน เมืองผิงหวู่ (Pingwu) หรือไปขึ้นเครื่อง กลับ เฉิงตูที่บริเวณหมู่บ้าน ชวนจู๋ซื่อ ก็ได้ พัก เฉิงตู

ที่พัก

หน้าอุทยาน มีโรงแรม ระดับ 4 ดาว 1 แห่ง (ค่อนข้างเก่า),หมู่บ้านชวนจูชื่อ มีที่พักตั้งแต่เกสต์เฮ้าส์ จนถึงโรงแรมระดับ 5 ดาว พักที่นี่ จะสะดวกกว่า,เมืองซ่งพาน มีที่พัก ตั้งแต่ระดับเกสต์เฮ้าส์ ไปถึงระดับ 3 ดาว

จะว่าไป…จิ่วจ้ายโกว ดูจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ทางธรรมชาติบนแผ่นดินจีนที่คนไทยรู้จักและไปเยือนกันมากที่สุดในช่วงไม่ถึงสิบปีที่ผ่านมา…ด้วยความสวยงาม ของห้วงน้ำ ผืนป่า อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งไม่ว่าใครที่เคยไปเยือนก็ต้องกลับมาบอกต่อ ส่งผลให้มี นักท่องเที่ยวมาเยือน จิ่วจ้ายโกว ในแต่ละปีมีปริมาณเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ จากจำนวนผู้มาเยือนเพียง 5,000 คน ในปี 1984 อันเป็นปีแรกที่ จิ่วจ้ายโกว เริ่มเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวให้บุคคลภายนอกเข้าชม เพิ่มขึ้นเป็น 170,000 คนในปี 1991 มากถึง 1,190,000 คนใน ปี 2002 และเพิ่มเป็นเกือบ 2,000,000 คน ในปี 2007 (ก่อนแผ่นดินไหวในปี 2008)

เรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า จิ่วจ้ายโกว ก้าวกระโดดขึ้น เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับสุดยอดของจีนภายในเวลาอันรวดเร็ว

จิ่วจ้ายโกว แต่เดิมคือชุมชนเล็กๆของ หมู่บ้าน ชาวทิเบต 9 แห่ง ที่ใช้ชีวิตกันอย่างเงียบสงบและ แทบจะไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอกเลย

จนกระทั้งราวปี 1972 พื้นที่บริเวณนี้ถูกสำรวจเพื่อ ทำอุตสาหกรรมป่าไม้ แต่โชคยังดีที่เจ้าหน้าที่จากกรมป่าไม้ของจีนได้เข้ามาตรวจสอบพื้นที่ป่าบริเวณนี้ อย่างจริงจัง และพบว่าภูมิทัศน์อันงดงามบริเวณชุมชนแห่งนี้ ไม่ควรถูกเปลี่ยนสภาพไปสู่อุตสาหกรรมป่าไม้ จึงได้ทำการอนุรักษ์ไว้ได้ทันก่อนที่ดินแดนที่งามดุจ โลกในนิทานนี้จะกลายเป็นตำนานไปจริงๆ

หลังการสำรวจพื้นที่ของเจ้าหน้าที่จากกรมป่าไม้ ในราวปี 1975 ความสวยงามทางภูมิทัศน์ ความสมบูรณ์ ทางระบบนิเวศของ จิ่วจ้ายโกว ก่อให้เกิดการจัดการ อนุรักษ์พื้นที่อย่างจริงจัง โดยการประกาศห้ามการ ทำไม้ในบริเวณ หุบเขาจือจาวา (Zechawa) กับ หุบเขารื่อเจ๋อ (Rize) ก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะขยายพื้นที่อนุรักษ์ไปจนครอบคลุม พื้นที่ หุบเขาชู่เจิ้ง (Shuzheng) และพื้นที่ใกล้เคียงอื่นๆ ในเวลาต่อมา ปลายปี 1978 เพียง 3 ปี หลังจากแดนสวรรค์นี้ถูกค้นพบ จิ่วจ้ายโกว ก็ได้รับการยกฐานะ เป็น อุทยานแห่งชาติจิ่วจ้ายโกว และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับสุดยอดของแผ่นดินจีน ระดับ AAAAA (an AAAAA Class scenic spot in China) ในปี 1984 ตามด้วยการได้รับการดัดเลือกให้ขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลก (World Heritage) โดยองค์การยูเนสโก้ (Unesco) ในปี 1992 จากนั้น ขึ้นทะเบียนเป็น เขตสงวนชีวมณฑล (World Biosphere Reserve) ในปี 1997 และได้รับการขึ้นทะเบียน ลูกโลกสีเขียว 21 (Green Globe 21) ในปี 2000 ด้วย

หาก จิ่วจ้ายโกว คือหญิงสาว รางวัลต่างๆที่ได้รับอาจเปรียบได้กับสตรีที่งามพร้อมในทุกๆด้านและชนะใจกรรมการจากทุกเวทีประกวดกระมัง!

อุทยานแห่งชาติจิ่วจ้ายโกว ตั้งอยู่ห่างจาก นครเฉิงตู (Chengdu) เมืองหลวงของ มณฑลซื่อชวน (เสฉวน- Sichuan) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือราว 435 กิโลเมตร โดยครอบคลุมพื้นที่กว่า 720 ตารางกิโลเมตร บนระดับความสูงเฉลี่ยราว 3,500-4,500 เมตรจากระดับน้ำ ทะเลปานกลางของ เทือกเขาหมินซาน (Min Shan) โดยมี ยอดเขากานจือกงไก (Ganzigonggai) เป็นจุด สูงสุดของอุทยานฯ ที 4,764 เมตร และ หุบเขาหยางตง (Yangdong) เป็นจุดต่ำสุดที 2,000 เมตร

ในอาณาบริเวณของ จิ่วจ้ายโกว นั้น พื้นที่ซึ่งถือเป็น หัวใจสำคัญทางการท่องเที่ยวครอบคลุมอาณาบริเวณ ของหุบเขาขนาดใหญ่ 3 แห่ง อันได้แก่ หุบเขาซู่เจิ้ง จือจาวา และ รื่อเจ๋อ มีลำธารหลัก 2 สาย ทิศตะวันตก ไหลมาจาก ทะเลสาบยาว ทิศตะวันออกไหลมาจากป่าดิบชื้น มาบรรจบกันใกล้ทะเลสาบกระจก แล้วรวมกัน ไหลออกไปสู่ แม่น้ำขาว ทำให้ภูมิประเทศเหมือน รูปตัววาย (Y) ความยาวรวมกว่า 55 กิโลเมตร

ตลอดแนวของหุบเขาทั้งสามคือมารดาผู้ให้กำเนิด ธารน้ำสายหลัก 11 สาย ทีไหลลงมารวมกันเป็นทะเลสาบ, บึง, หนอง, แอ่งน้ำน้อยใหญ่ 114 แห่ง กลุ่มน้ำตกและแก่งน้ำอย่างน้อย 17 แห่ง รวมทั้งน้ำผุด ตาน้ำ น้ำซับอีกอย่างน้อย 47 แห่ง

ตามตำนานของชาวทิเบตในพื้นที่เล่าว่า ทะเลสาบ และแอ่งน้ำน้อยใหญ่ที่สวยงามนั้นคือ กระจกที่ฝนด้วย ฝีมือของ เทพบุตรต๋าเกอ (Dage) โดยแรงสนับสนุน จากเทพลม เทพเมฆ มอบให้เป็นของหมั้นแด่ เทพริดา เซ่อโม่ (Semo) ผู้เป็นที่รัก แต่นางพลาดทำกระจก หลุดมือตกลงมาแตกบนโลกเป็นจำนวน 114 ชิ้น และกลายเป็น ทะเลสาบที่มีน้ำสีสวยใส มหัศจรรย์ ปรากฏอยู่จนปัจจุบัน

สำหรับข้อมูลทางธรณีวิทยากล่าวว่า ทะเลสาบ และแอ่งน้ำน้อยใหญ่ที่สวยงามทั้งหมด คือผลพวง จากการเคลื่อนเข้าปะทะกันของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต กับที่ราบสูงแยงซี เมื่อราว 50 ล้านปีก่อน, การเคลื่อนตัว

อุทยานจิ่วจ้ายโกว

ได้ถูกค้นพบโดยชาวทิเบตที่อพยพเข้ามาอยู่แต่ในอดีต ต่อมากิตติศัพท์คำร่ำลือถึง ความสวยงาม ได้แพร่หลายตามเหล่าโชเฟอร์รถบรรทุกที่ได้เข้ามาขนไม้ซุงในป่าเขา กระทั่งในปี ค.ศ.1984 ผู้ว่ามณฑลซี่อชวนในขณะนั้น คือ จ้าว จื่อ หยาง (ค.ศ.1919-2005) (ต่อมาได้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศจีน ในระหว่างปี ค.ศ.1980 ถึง 1987) ได้มาเยี่ยมชม และวางแผนที่จะเปิดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับชาติ โดย จ้าว จื่อ หยาง ได้พรรณนาถึงความงามของจิ่วจ้ายโกวไว้ว่า…

“หากทิวทัศน์ของกุ้ยหลิน คือที่สุดบนผืนพิภพแล้ว ธรรมชาติของจิ่วไจ้โกวนั้น ยังเหนือกว่ากุ้ยหลินเสียอีก”

และนับแต่บัดนั้นมา จิ่วไจ้โกวได้ถูกจัดเข้าเป็น 1 ใน 10 สุดยอดธรรมชาติอันน่ามหัศจรรย์ของจีน และจากการลงคะแนนเสียงประชามติ หลายครั้งทีเดียวทีได้รับการ โหวตให้เป็นอันดับหนึ่งแห่งความงามบนผืนพิภพมังกร! ปริวัฒน์ จันทร. สบสวรรค์บนพื้นพิภพแผ่นดินมังกร

หน้า 25 กรุงเทพฯ : มติชน 2552.

ปะปนอยู่ด้วย สีสันของน้ำใน จิ่วจ้ายโกว จึงมีลักษณะแปลกมหัศจรรย์อย่างที่เห็น

เข้าปะทะกันนี้เอง ทำให้ที่ราบสูงทั้งสองยกตัวดันกันขึ้น เป็นภูเขาสูง และดึงเอาชั้นดินหินใต้ทะเลที่เต็มไปด้วย แร่ธาตุต่างๆ ทั้งแคลเซียมและหินปูนขึ้นมาด้วย จนกระทั่ง เมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายล้านปี แผ่นชั้นน้ำแข็งที่ปกคลุมพื้นที่บริเวณนี้อยู่เริ่มละลาย ก็กัดเซาะเอาแร่ ธาตุเหล่านี้ไหลลงมาตกตะกอนนอนก้น ก่อตัวเป็นขอบ อ่างหินปูนกั้นธารน้ำเกิดเป็นทะเลสาบขึ้น พร้อมๆกับ ในน้ำนั้นยังมีแร่ธาตุและจุลินทรีย์ชนิดพิเศษต่างๆ ปะปนอยู่ด้วย สีสันของน้ำใน จิ่วจ้ายโกว จึงมีลักษณะ แปลกมหัศจรรย์อย่างที่เห็น และกลายเป็นแม่เหล็ก ดึงดูดให้ใครต่อใครอยากเดินทางไปชม…

โชคดีที่รัฐบาลจีนเล็งเห็นหายนะที่จะเกิดขึ้น หากไม่มีการบริหารจัดการอุทยานสวรรค์แห่งนี้ดีพอ จึงได้ร่วมมือกับองค์การยูเนสโก้ ร่างนโยบายจัดการพื้นที่โดยความ แบบไม่เอาใจนักท่องเที่ยว เพื่อพิทักษ์ จิ่วจ้ายโกว เอาไว้ให้นานที่สุด เช่น นโยบายเที่ยวข้างใน ออกไปนอนข้างนอก (Tourism within the valley and living outside the valley) เพื่อความสะดวกใน การจัดการด้านสิ่งแวดล้อม เพราะภาครัฐรู้ดีว่า หากปล่อยให้มีโรงแรมหรือที่พักแรมขนาดกลางเข้ามาตั้งใน

อุทยานจิ่วจ้ายโกว

ที่ตั้ง

-          เมืองหนานผิง (Nanping-ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็นเมืองจิ่วจ้ายโกว)

-          เขตอาป้า (Aba Tibetan- Qiang Autonomous Prefecture) ทางเหนือของ เมืองเฉิงตู (Chengdu) เมืองหลวง ของมณฑลซื่อชวน (เสฉวน-Sichuan)

ฤดูกาล

-          เมษายน ปลายฤดูหนาว อากาศหนาว น้ำในทะเลสาบน้อย หิมะเริ่มละลาย

-          พฤษภาคม ต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศเย็น น้ำในทะเลสาบ มีน้อย หิมะเริ่มละลาย บนเส้นทางดอกไม้เริ่มบาน

-          มิถุนายน-ต้นสิงหาคม ฤดูร้อน (อากาศอุ่นกว่า ฤดูหนาว แต่ยังเย็น สำหรับคนไทย) น้ำใน ทะเลสาบมาก ฝนตก ปลาย

-          สิงหาคม-กันยายน ต้นฤดูใบไม้เปลี่ยนสิ นามาก มีฝนตกบ้าง

-          ตุลาคม-พฤศจิกายน ฤดูใบไม้เปลี่ยนสี น้ำมาก ฝนตกน้อย เริ่มมีหิมะมาก อากาศหนาว ธันวาคม-มีนาคม ฤดูหนาว มีหิมะมาก น้ำในทะเลสาบน้อย และจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ข้อแนะนำ

มีจุดท่องเที่ยวมากสำหรับผู้ต้องการสัมผัส ที่นี่อย่างเต็มอิ่มควร เข้าชม 2 วันเต็ม

-          เมษายน-พฤษภาคม สามารถเที่ยวชมได้แล้ว แต่น้ำในทะเลสาบ จะมีน้อยมาก

-          กันยายน-พฤศจิกายน เป็นช่วงที่เหมาะสมที่สุด แต่นักท่องเที่ยวจะมาก

-          ถนนที่ได้รับความเสียหาย จากแผ่นดินไหว เมือวันที่ 12 พฤษภาคม 2551 ทางการแจ้งว่าจะ ซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อย ภายในปี 2554 (ซึ่งยัง ไม่มีความแน่นอน)

-          ปัจจุบันนักท่องเที่ยว ที่จะเดินทางไปจิ่วจ้ายโกว-หวงหลง จะเดินทางโดย เครื่องบิน หรือเดินทาง โดย รถยนต์ อ้อมไปเส้นทางด้านตะวันออก

-          สนามบินที่สร้างอยู่เหนือ หมู่บ้านชวนจูซื่อ ใกล้หวงหลง มีความสูงมาก เมื่อลงจาก เครื่องควรออกแบบ รายการให้มีการพัก เพื่อปรับร่างกาย ก่อนเที่ยวชมสิ่งใด

-          สนามบินแห่งนี้สร้าง อยู่บนที่ราบแคบๆเขตอุทยานฯ ปริมาณขยะและน้ำเสียที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน จะมีผลกระทบต่อระบบนิเวศอันเปราะบางไม่คุ้มกับ รายได้ที่จะได้รับ

หรืออย่างการบังคับให้นักท่องเที่ยวต้องใช้แต่รถของอุทยานฯ เท่านั้นในการเที่ยวชมภายใน ซึ่งนโยบายนี้ บังคับใช้เพียงไม่กี่ปีหลังจาก จิ่วจ้ายโกว ได้รับการ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เพราะไม่ต้องการให้พื้นที่ ภายในเกิดมลพิษจากควันไอเสีย โดยทางอุทยานฯ จัดให้มีรถ Shuttle Bus วิ่งรับส่งผู้โดยสารไปยังจุด ท่องเที่ยวต่างๆตลอดเส้นทาง และยังมีรถบัสแบบ เช่าเหมาสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเป็นหมู่คณะ โดยรถ ทั้งหมดที่วิ่งภายในอุทยานฯ มีทั้งรถที่ใช้แก๊สและน้ำมัน ซึ่งผ่านการทดสอบแล้วว่าปล่อยไอเสียสร้างมลพิษ ในอากาศอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด

นอกจากนี้ยังมีกฎระเบียบหยุมหยิมอีกมากมายเช่น ห้ามส่งเสียงดัง (เพื่อไม่ให้เกิดมลพิษทางเสียง) ห้ามสูบบุหรี่ นอกบริเวณที่จัดไว้ให้โดยเด็ดขาด!

นโยบายเพื่อการอนุรักษ์สภาพแวดล้อมอย่างสุดขั้ว นี้รวมไปถึงการเก็บค่าเข้าชมอุทยานฯ ในอัตราสูงลิ่วไม่ น้อยกว่า 1.000 บาทต่อวัน ซึ่งนอกจากจะเป็นการ คัดกรองปริมาณนักท่องเที่ยวแล้ว ยังเป็นการเอื้อประโยชน์ ให้กับอุทยานฯ ในการนำเงินรายได้ที่จัดเก็บนี้ไปปรับปรุงดูแลระบบสาธารณูปโภคต่างๆภายในอุทยานฯ ได้เป็นอย่างดี

การกำหนดมาตรการอันเข้มงวดอาจมาจากการที่ รัฐบาลจีนตระหนักดีว่า การมีทรัพยากรท่องเที่ยวทาง ธรรมชาติที่เหมือนสวรรค์ ประทานลงมาให้เช่นนี้ เป็นความงามอันทรงค่าซึ่งไม่อาจหาได้จากที่อื่นใดในโลก หนทางที่ดีที่สุดคือการหวงแหนและเก็บรักษาสวรรค์ แห่งนี้เอาไว้ตราบชั่วกัลปาวสาน…

การมีทรัพยากรท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่เหมือนสวรรค์ ประทานลงมาไห้ เช่นนี้ เป็นความงามอันทรงค่าบนยอดเขา อากาศจึงผันแปรตลอดเวลา เครื่องบินขึ้น-ลง มักประสบปัญหา บ่อยครั้ง โปรดเตรียม เวลาสำหรับการใช้เครื่องบินไม่ว่า ขึ้น หรือ ลง ด้วย

รายการเดินทาง (เป็นรายการแนะนำเมื่อ ถนนสู่จิ่วจ้ายโกว ได้รับ การซ่อมแซมเสร็จแล้ว)

วันที่ 1 เดินทางถึง เมืองเฉิงตู

วันที่ 2 เดินทางสู่ ระบบชลประทานตู้เจียงเยี่ยน (Dujiangyan) ไปพัก เมืองเหวินชวน (Wenchuan-Wenzhou) หรือ เมืองโม่วเซี่ยน (Maoxian)

วันที่ 3 ไปเที่ยว เมืองซ่งพาน (Songban) แล้วไปพัก หมู่บ้านชวนจู่ซื่อ(Chuanzhusi) เมืองต้นทางขึ้นสู่หวงหลง (Huanglong)

วันที่ 4 ขึ้นไปเที่ยวหวงหลง พัก จิ่วจ้ายโกว

วันที่ 5 เที่ยว จิ่วจ้ายโกว เต็มวัน

วันที่ 6 เที่ยว จิ่วจ้ายโกว เต็มวัน

วันที่ 7 อาจเดินทางกลับ ด้าน เมืองผิงหวู่ (Pingwu) หรือไปขึ้น เครื่องกลับเฉิงตูที่บริเวณ หมู่บ้านชวนจู๋ซื่อ ก็ได้ พัก เฉิงตู

ที่พัก

• บริเวณด้านหน้า อุทยาน มีที่พักตั้งแต่ เกสต์เฮ้าส์ ไปถึง โรงแรมระดับ 5 ดาว

กุ้ยหลิน ป่าภูเขาริมแม่น้ำหลีเจียง (Guilin) เขตปกครองตัวเองชนชาติกว่างชีจ้วง (กวางสี- Guan9 xi Zhuan9 Autonomous Region) ทางใต้ของจีน  ตระการตาด้วยภูเขาหินปูนรูปร่างคล้ายพีระมิด เรียงรายกลายเป็นเสมือนดั่ง ป่าภูเขา มีแม่น้ำหลีเจียงไหลพ่านกลาง เกิดเป็นภูมิทัศน์ลึกลับแปลกตา

เหมยหลี่ ภูเขาโอรสสวรรค์ (Meili Snow Mountains) มณฑลหยุนหนาน (ยูนนาน-Yunnan) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน มี ยอดเขารูปพีระมิด อันเป็นยอดสูงสุดของหยุนหนาน นับเป็นหนึ่งในยอดเขา ศักดิ์สิทธ์ของชาวทิเบต และคือหนึ่งในสถานที่ที่จีนเชื่อว่าเป็นดินแดน แชงกรี-ล่า เรื่องเล่าจาก นิยาย!

ภูเขาหวงชาน สวนบอนไซของเทพเจ้า (Huang Shan) มณฑลอานเฮวย (อันฮุย-An Hui) ทางภาคตะวันออกของจีน ภูมิประเทศระเกะระกะด้วยโขดหิน หน้าผาสูง ต้นสน และสายหมอก ดูคล้ายภาพเขียน จนกล่าวกันว่า ภาพเขียนจีนเป็นเช่นไร ภูมิทัศน์หวงชานก็เป็นเช่นนั้น

หม่าหลิ่งเหอ หุบผาน้ำตกร้อยสาย (Malinghe Gorge) มณฑลทุ้ยโจว (Guizhou) ทางตะวันตกเฉียงใต้ ของจีน พื้นที่ภูเขาหนปูนอันกว้างใหญไพศาล ถูกธรรมชาติ กดกรอนจนเกิดเป็นภูมbทัศน์แบบ ป่าภูเขา มียอดนับหมื่น ตรงกลางมีแม่นํ้าไหลพ่านเกิดเป็น โตรกทึก อันน่าทึ่ง

คนิลลยา โตรกแคงลืกลับแห่งเทยนชาน (Keziliya Gorge of Tian Shan) เขตปกครองตนเองขนขาติ เหวยทวูเอ่อร์ขินเจียง (Xinjiang Uyghur Autonomous Region) ทางทิศตะวันตกของจีน ภูมิประเทศแบบแห้งแล้ง กึ่งทะเลทราย ลักษณะพื้นที่โก่งงอ เพราะพื้นโลกถูกยกตัว ขนมา ธรรมชาติได้กัดกร่อนจนหินทรายกลายเป็น ปีอง เป็น ทุบ และ ยอดหยัก อันมหึมา

หยุนไถซาน อุทยานภูพาเมฆ (Yuntai Shan) มณฑล เหอหนาน (Henan) ทางเหนือของจีน หนึ่งในอุทยาน ทางธรรมชาติ ที่ตั้งอยู่บนภูเขาไท่หาง (Taihang Shan) มีลักษณะหินเป็นชั้นๆ ก่อตัวขั้นเป็นกำแพงหินสูงตระหง่าน ภายในอุทยานมีสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ที่โดดเด่นที่สุดอยู่ที่ โตรกผาดิลาแดง

จานเจียเจี้ย อุทยานเขาวงกต (Zhangjiajie) มณฑล หูหนาน (Hunan) ตอนกลางของจีน เป็นหนึ่งในสถานที่ เลื่องชื่อในความงามของภูมิประเทศแบบ แท่งหินปูน ขนาดมหึมา เรียงรายสลับซับซ้อนกันอย่างได้จังหวะ งดงาม นับเป็นหนึ่งในภูมิทัศน์แบบภาพเขียนจีนที่น่าชม ที่สุด

เทียนเหมินซาน ภูผาประทูสวรรค์ (Tianmen Shan) มณฑลหูหนาน (Hunan) ตอนกลางของจีน อยู่ห่างจากจางเจียเจี้ย ราว 40 กิโลเมตร ภูมิลักษณ์ดั่ง จอมปลวกขนาดมหึมา ภูเขาลูกเดี่ยวเด่นตระหง่านขึ้นเหนือพื้นราบโดยมี โพรงช่องขนาดใหญ่ อยู่ด้านหนึ่งของภูเขา เป็นที่มาของชื่ออุทยานนี้

เทียนเคิง หลุมฟ้าแห่งแยงซีเกียง (Tiankeng) เขตปกครองฉุงชิ่ง (Chongqing) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ภูมิประเทศแบบหินปูนที่ยุบตัวเกิดเป็นโพรงหินปูน ขนาดมหึมา ที่มีความน่าทึ่ง น่าอัศจรรย์ใจยิ่ง

ป่าดินแห่งหยวนโหมว (Earth Forest) มณฑล หยุนหนาน (ยูนนาน-Yunnan) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ลักษณะภูมิประเทศเป็นดินทรายค่อนข้างร่วนซุย เมื่อถูกแรงธรรมชาติกัดกร่อนเกิดเป็นความงามอันน่าประทับใจทั้งรูปทรงและสีสันของพื้นดิน

คำว่า มหัศจรรย์ มีความหมายว่าแปลกประหลาดมาก  น่าพิสวงมาก  ผิดปรกติวิสัยของธรรมชาติ  แผ่นดินจีน,เมืองจีน,แผ่นดินมังกร ฯลฯ  เป็นชื่อที่คนไทยใช้เรียกขาน สาธารณรัฐประชาชนจีน (People’s Republic of China) ประเทศที่นับว่ามี ภูมิทัศน์มหัศจรรย์ มากที่สุดอันดับหนึ่งของเอเชีย กระทั่งถึงอันดับต้นรของโลกเลยทีเดียว

ความเป็นประเทศที่มีเนื้อที่ความกว้างใหญ่ไพศาลถึงราว 9,596,960 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 23 มณฑล 5 เขตปกครองตนเอง,  4 มหานครปกครองตัวเอง และอีก 2 เขตปกครองพิเศษ  อาจจะไมใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้มีความมหัศจรรย์อันหลากหลาย เพราะหลายประเทศก็มีเนื้อที่กว้างใหญ่ไม่แพ้จีน หรือบางประเทศอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ  แต่ก็ใม่สามารถหาความ มหัศจรรย์ที่มากมายได้เท่า!

อาจจะเป็นเพราะเนื้อที่ประเทศกว่า 80 %  เป็นภูเขาและมีการกำเนิดที่แตกต่างกันไป เราจึงสามารถพบเห็นได้ทั้งภูเขาสูงตระหง่าน ที่มีหิมะปกคลุมทั้งปี ที่ราบสูงหินปูนขนาดมหึมาใหญ่กว่าประเทศไทยทั้งประเทศ ทะเลทราย ที่เวิ้งว้างกว้างใหญ่ กระทั่งที่ราบลุ่มชื้นแฉะ ที่กินอาณาเขตกว้างไกล

จึงไม่น่าแปลกใจว่า  ภูมิประเทศอันหลากหลายทำให้เกิดภูมิทัศน์ที่กล่าวได้ว่าเป็น  ความมหัสจรรย์ที่น่าตื่นตะลึง!

และความมหัศจรรย์ของสถานที่เหล่านี้นี่เอง  ที่เป็นแหล่งดึงดูดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเยือนประเหศจีน ปีละมากๆ นอกเหนือไปจากสถานที่สำคัญทางประว้ติศาสตร์ และงานศิลปวัฒนธรรม…

ภูมิทัศน์มหัศจรรย์แผ่นดิน…จีน มีดังนี้

จิ่วจ้ายโกว อุทยานธารสวรรค์ (Jiuzhaigou) มณฑลชื่อชวน (เสฉวน-Siuchuan)  ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน  ที่นี้ได้ชื่อว่า  น้ำมีสีสันงดงามที่สุด  ภายในอุทยาน  ประกอบด้วยทะเลสาบ  ลำธาร และน้ำตก  นอกจากนี้  ความที่มีลักษณะภูมิประเทศเขตภูเขาสูง  ภูมิอากาศแบบเมืองหนาว  พืชพรรณที่ยามย่างเข้าฤดูใบไม้ร่วง  ใบไม้จะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง  ส้ม  แดง  สวยใสงดงาม

หวงหลง อุทยานมังกรเหลือง (Huanglong) มณฑลชื่อชวน (เสฉวน-Siuchuan) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน บนเล้นทางเดียวกับ จิ่วจ้ายโกว ลักษณะเป็นแอ่ง ธารน้ำตกหินปูนยาวหลายกิโลเมตร และสายน้ำมีสีสันสวยงามมองคล้าย เกล็ดมังกร

(มีต่อตอนหน้า)

จากหนังสือ 10+2  ภูมิทัศน์มหัศจรรย์แผ่นดิน

ทัวร์จีนที่ไหนดี

เวลาเราจะซื้อทัวร์เนี้ยบางทีจะไปอยู่แล้วยังคิดไม่ออกเลยใช่ไหมล่ะว่าจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี ประเทศจีนมันมีอะไรให้เที่ยวบ้าง มันคงไม่มีแต่ตี๊ ๆ หมวย ๆ อย่างเดียวหรอก ถ้ามีแค่นั่นเดินเยาวราชบ้านเราก็ได้ หน้าตาก็ใกล้เคียงกัน แถมน่าจะสื่อสารกันรู้เรื่องกว่าด้วย เอาเป็นว่าถ้าไปเที่ยวจีน แล้วนึกไม่ออกว่าไปที่ไหนเราแนะนำที่นี่เลย

ซีอาน มีประวัติความเป็นมานับย้อนไปถึงยุคแห่งการรวมแผ่นดินจีน ซึ่งแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของซีอานก็คือ กองทัพทหารดินเผา และ เขาหัวซานอันสูงเทียมฟ้าทางทิศตะวันออก

ซีอานและมณฑลส่านซี เป็นศูนย์กลางของอู่อารยธรรมจีนในยุคต้นๆราชวงศ์โจว ก่อตั้งขึ้นเมื่อราวๆ 1,100 ปีก่อนคริสตกาล ตามมาด้วยแคว้นฉินผู้ซึ่งสามารถรวบรวมแผ่นดินจีนได้เป็นผลสำเร็จเป็นครั้งแรก เส้นทางสามไหนที่เชื่อมจีนเจ้ากับเอเชียกลางและยุโรปมีจุดเริ่มต้นทางอยู่ที่นี้ และแรงผลักดันอยู่ที่เบื้องหลังปรากฎการณ์เหล่านี้ก็คือ แม่น้ำหวงเหอที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิตและเอื้อให้เกิดการตั้งชุมชน แต่ะ พร้อมกันนั้น ก็มักเปลี่ยนทางน้ำและก่อให้เกิดอุทุกภัยมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

อดีตอันรุ่งโรจน์ของซีอาน ประเทศจีน นำมาซึ่งผลงานสร้างสรรค์อันน่าตื่นตาตื่นใจ เช่น กองทัพทหารดินเผาอันน่าพิศวง พิพิธภัณฑ์ และวัดวาอารามเก่าแก่ แหล่งท่องเที่ยวอยู่นอกเมืองออกไปก็มีหลายแห่งทั้ง เขาหัวซาน วัดฝ่าเหมินซื่อ และเมืองเหยนอาน ซึ่งล้วนแล้วแต่น่าสนใจทั้งสิ้น